20 Augustus 2006
Never ready to leave
Location: Edze's living room Couch is fine, a little short but quite comfortable nonetheless. The living room could do with a good cleaning, though.There's still so much to do: shopping, packing, saying goodbye to friends and family. However, I'm trying to pretend my life is not going to be thrown inside out, upside down and put me smack in the center of Tokyo in 12 days. The implied stress levels for the last couple of days keep increasing as I refuse to prepare now. There's just friends and work now; all the usual things that make leaving seem very far away. And it's good.
I guess it just still hasn't fully registered that I'll be in Japan for a year within 12 days. Now, it seems that I don't really want to go and that staying here is fine. Who wants change if you have all your safety and comfort needs met here? 'Kanji' will have to give me all of that in Japan. (I named the smaller stuffed animal I got from Euros 'Kanji')
23 Augustus 2006
Goodbyes
Everything considered I'm just going to be away for a year. It's quite some time, but it's still just a year. So I shouldn't make the goodbyes too much of a fuss, but somehow it's a little more difficult every time. Maybe it's because you're saying goodbye just to me for a year, but I'm not going to see any of my friends for 'just' a year.However, I don't think that I can really get across how much I'll be missing everyone. People that I have lived with and known for many years leave with a handshake and some well wishes from me and then I'm left with an empty feeling and an increasing realization that I'll be on my own so soon.
But hey, it's just a year until I'll see everyone again. I'll have to miss out on many graduations and other events, but I should get something in return for that as well. Realizing that, however, will come yet some time after I realize that I'm on my own, lost in anonymity among 36 million Japanese...
01 September 2006
Moe
Vanmorgen om 9.05 landden we op Narita Airport. Enige uren later kwamen we met z'n achten aan in Atsugi per bus (2 uur reizen, wat wachten op de bagage, douane, bus etc.).Aldaar ontvangen door drie mensen van NTT die ons naar onze dormitory brachtten. En toen waren we er dus nog lang niet. Formulieren invullen voor gas, water, licht. Uitgebreide uitleg over het scheiden van je afval, een korte tour door de stad met uitleg over bussen, treinen, metro's en boodschappen zodat we uiteindelijk om 17:30 afscheid konden nemen en aan de kant-en-klare maaltijd konden beginnen.
Tijdens de vlucht heb ik nog wel wat uurtjes slaap kunnen pakken (Ari, die nu naast mij mailtjes zit te typen had er wat meer, maar volgens hem was de beste remedie tegen jetlag dan ook om de avond daarvoor een nachtje door te halen). Nu dus wel een beetje moe, maar voornamelijk rugpijn van het lange zitten, slecht slapen en nog meer wachten.
De instant maaltijd was goed te eten, ware het niet dat de rijst lauw was omdat ik de magnetron niet begrijp. Hij doet niet wat ik wil, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik op de verkeerde knopjes druk. De knopjes voor toast, warme melk en koffie snap ik, de rest niet. Een degelijke winkel met verse producten is helaas ook nog niet gevonden (de bijbehorende pannenset wel, echter nog niet gekocht).
Het appartement is best luxe: eigen toilet, douche/bad (schijnt met de timer automatische gevuld te kunnen worden) en eigen keukentje met 1 pit, koelkast en magnetron. Alleen nog geen internet aansluiting, dus we zitten nu met z`n vieren in down-town Atsugi in een internet cafe alwaar ik niet kan mailen (de errors zijn in het japans, dus helaas), maar waar dit hopelijk wel gaat lukken. Gelieve een en ander dus ook door te sturen naar mensen die het wel willen lezen maar dit niet zien. Hiervoor alvast bedankt.
Morgen gaan we misschien nog even op en neer naar Tokyo, daar moeten we maandagochtend toch zijn dus kunnen we mooi uitproberen of we daar kunnen komen, of dat we hopeloos verdwalen. Ik weet nog niet waar in Tokyo ik moet zijn voor de talencursus, maar de laatste bus in Atsugi vertrekt om 22+40 wat betekent dat we zo rond 20:00\20;30 de laatste trein uit Tokyo moeten halen elke dag. Dat wordt dus ren en vliegwerk.
Dank aan de mensen van wie ik een mailtje ontvangen heb hier, helaas is het me dus nog niet gelukt een persoonlijk berichtje terug te sturen. Foto`s volgen een keer als ik gesettled ben en heb bedacht hoe dat handig te doen is, maar het uitzicht op de bergen is iig prima.
Morgen dus naar Tokyo en waarschijnlijk nog weer verder zoeken naar een degelijke supermarkt waar meer te verkrijgen is dan instant-noodles en kant en klare lunchpakketen voor in de microwave. En dan natuurlijk nog wat keukengerei en borden aanschaffen... net in de 100 Yen shop (0.7 euro) wat praktische dingen gehaald (kopjes, schoonmaakspullen, bestek e.d.) maar ze gingen net dicht toen wij er kwamen dus we moeten later nog maar weer even terug voor meer.
groetjes uit Japan van Daan en Kanji!
05 September 2006
Pakketje opsturen
Omdat m:n mail het weer niet doet, dan maar weer een post hier:Hoi!
vanuit city hall even snel een mailtje.
coordinaten: 35 25 59.54 N ; 139 20 14.24 E
Adres klopt zoals op m'n website, gewoon opschrijven zou moeten werken:
Bellflower Heights Hase #5-312
1182-1 Hase, Atsugi-City, Kanagawa
Japan
Zouden jullie die doos naar me op kunnen sturen? Als het goed is komt ie dan vanzelf bij mij terecht (al dan niet via de niet engels sprekende manager).
kijk maar even wat er in past, ik heb het niet echt heel goed uitgezocht voordat ik weg ga, dus als het teveel is moet er maar wat achterblijven.
Er volgt nog een keer meer info.
groetjes,
Daan
11 September 2006
Thuis?
Eerder getypt, maar nu pas gepost Zondag 3 SeptemberThuis?, Atsugi Japan
De airconditioning geeft een temperatuur van 28 graden aan, maar ik heb het vermoeden dat ik er wat verkouden van wordt dus hij staat nu uit en kouder wordt het dus niet. Binnen is het wel uit te houden, buiten is het wat drukkender.
Gisteren de reis naar Tokyo ondernomen nadat de baggage gearriveerd was. Eerst een stop in Akihabara gemaakt om Oscar af te droppen. Uiteindelijk heeft hij zijn afspraak niet gehaald, waarschijnlijk omdat hij bij het verkeerde Sega gebouw stond. We hebben niet veel van binnen gezien dus voor de betere cultuur-indrukken moet ik nog even terug, maar Akihabara is inderdaad gewoon een wijk vol met electronica; gebouw na gebouw, verdieping na verdieping vol met winkels, verkleede japanse freules en japanse jeugd (maar ook voldoende 'salarimen') achter de consoles, trommels, cardgames e.d.
Om 16:00u waren we bij the centre alwaar we de rest van de groep ontmoetten. Tokyo bezichtigen is echter niet iets dat je met 40 mensen moet doen. De volgende keer dus maar met een kleiner groepje op stap. In Shibuya zijn we met z'n 7'en een hapje gaan eten (Joana wou nog niet aan de nihon-ryouri dus het werd pizza) en daarna via het internet-cafe naar huis zodat Joana en Csaba nog even een mailtje konden sturen (de laatste bus gaat om 22:40, dus dat betekent op tijd Tokyo uit, reistijd ongeveer 2 uur). De routebeschrijving van de ober klopte echter niet helemaal, dus het internet cafe bleek niet echt een internet cafe. In een zijstraatje stap je een gebouw binnen, dan de lift in. Schijnbaar moesten we naar de 5de verdieping. Dus met vijf mensen de lift in (past net) en naar boven. De lift opent daar direct in de winkel alwaar blijkt dat je niet met z'n vijven er in had moeten stappen. In de winkel is daar immers geen ruimte voor. De vijfde verdieping was echter geen internet cafe (die zat op de 10de) maar een videotheek met, euhm, niet alleen kinderfilms.
De 10de verdieping was wederom een manga kissa: je eigen hokje met internet en verder onbeperkt cola en manga. Volgens de reisgids ook een prima optie als je de laatste trein naar huis hebt gemist; in ieder geval goedkoper dan de business hotels of capsule hotels. Die kosten toch al snel 35 euro voor een nacht.
Terug in Atsugi dan toch nog maar even avondeten gehaald. Ramen met spek, onbekende groente en een zachtgekookt ei. Smullen dus, en dat alles voor 390 yen (nog geen 3 euro). Het is mij nog niet duidelijk waarom iedereen die ik van de 05/06 Vulcanus groep sprak van mening was dat het Japanse eten vreselijk is. Ik denk dat ik het jaar wel door kom met rijst voor ontbijt en een goedkope lunch en diner bij een simpel restaurantje. De lokale 24 hrs. supermarkt (om de hoek van de dormitory) verkoopt altijd nog lunch-boxes voor in de magnetron, maar dan heb je mindere kwaliteit voor meer geld. Wel makkelijk natuurlijk.
Morgenochtend vroeg richting Centre. We moeten om 9:30 aanwezig zijn dus dat betekent waarschijnlijk om 7:00 van huis weg. Met de bus naar Hon-Atsugi, dan de trein naar Yoyogi-Uehara en dan met de metro verder via Omote-Sando naar Hanzomon.
Nu eerst lunch: een pan-pukin (pan=brood en pukin moet gezien de pompoenpitten waarschijnlijk pumpkin zijn) met oranji-juizu. Ari en Csaba zijn naar Atsugi gegaan, de rest heeft een dagje rust thuis. Misschien dat we vanavond nog voor het avondeten naar het centrum gaan, anders gooien we wat in de magnetron met een kopje thee er bij. Het kraanwater vind ik natuurlijk niet drinkbaar, maar als het in de magnetron is geweest (met de standaardoptie kohi (lange o, lange i: koffie)) dan is er prima thee van te zetten. Maar volgende week moet ik toch maar even op zoek naar een waterkoker of fluitketel in de hyaku-yen shop.
Ik heb m'n draai nog niet gevonden, m'n Japans is uitermate belabberd en het ziet er naar uit dat ik nog minstens een maand zonder regelmatig contact met het thuisfront zit. Misschien is een jaar toch best lang.
11 September 2006
Internet: check.
Hehe, 'eindelijk' internet thuis (het duurde slechts een week: super service) dus kan ik rustig wat vaker/meer typen voor zover ik daar zin in heb natuurlijk.
Even een 'samenvatting' van de afgelopen week.
Vrijdag aangekomen, totale reisduur iets van 20 uur plus onszelf installeren in het appartement = hele lange dag.
Zaterdag naar Tokyo geweest, heel kort rondgekeken in Akihabara, verder niet veel gezien. Zondag thuis gebleven en uitgerust.
Maandag naar the centre. Introducties gehad, daarna testje voor Japans kennis. Grammatica ging prima, interview was belabberd gezien mijn erg magere vocabulair en compleet gebrek aan alledaagse conversatie-ervaring. Maar goed, toch in de 'hotate' klas terecht gekomen: de advanced beginners zeg maar. (hotate is een soort van shellfish, de andere klassen zijn sardine en tonijn in Kai school en nog wat andere sushi soorten in the centre). Ik ga dus niet naar the centre, maar naar KAI school zelf bij Shinookubo station, vlakbij Shinjuku. Ik woon in Atsugi (15 minuten met de bus van Hon-Atsugi eki) dus dat betekent een reistijd van 1:45 heen, en net zoveel weer terug.
Dinsdag hadden we vrij om bankzaken e.d. te regelen. Dus 's morgens eerst naar cityhall om ons te registreren als foreigners. De baliemedewerker sprak enigzins engels dus dat ging allemaal voorspoedig, mede dankzij de goede voorbeelden die we van het EU-Japan centre mee hadden gekregen (alles is hier super geregeld en anders doen ze het ter plekke nog even voor je! Nakamura-san en Kondo-san werken zichzelf een slag in de rondte om alles voor ons te regelen...). Daarna langs NTT om info te krijgen over internet. Na mijn vraag of er iemand engels sprak (bij nader inzien denk ik dat ik het misschien niet zo heel aardig gevraagd heb, maar ze begreep me) werd er direct een engels sprekende dame gebeld die (via de telefoon dus) als tussenpersoon dienst deed en een half uur later liepen we het gebouw weer uit met de afspraak dat we vanaf maandag (vandaag) internet zouden hebben. En dat alles voor 5.000 en (35 euro in de maand) voor 50 Mbps o.i.d.
Vervolgens naar the centre om bankzaken te regelen, want dat konden ze in Atsugi toch echt niet doen. Nu zijn de formulieren ook gewoon onbegrijpelijk, dus die hebben ze bij the centre voor ons ingevuld (voor 40 mensen dus...) alleen zijn de banken hier dicht na 15:00u dus Oscar heeft voor mij later in de week m'n papieren naar de bank gebracht (want dat kon alleen bij the centre in de buurt want de rest snapt maar niets van die buitenlanders met rare handtekeningen en geen nette japanse stempels)
Daarna dan maar even snel naar Shinjuku om naar telefoons te kijken. Met z'n 8'en in een krap winkeltje eindigden we uiteindelijk bij de enige telefoonzaak zonder engelssprekende medewerkers. En daar hebben we dus anderhalf uur gewacht tot de lieftallige dame alle formulieren voor ons had ingevuld (ze leek er niet helemaal blij mee, maar bleef natuurlijk de hele tijd lachen) en we een uur later onze telefoons op konden halen. zie ook contact details voor o.a. mobiele email. Met de student discount (AU heeft die als enige) kost het geheel iets van 3000 yen per maand.
Vanaf woensdag begonnen de Japanse lessen dan echt. De rest van de hotate klas heeft echter allemaal wel een degelijk vocabulair opgebouwd en kan in tegenstelling tot ondergetekende wel Japans verstaan. Als ze het even netjes opschrijven dan begrijp ik het wel, maar als het er snel uit gerateld wordt is het onbegrijpelijk voor me. Maar alle begin is moeilijk en nu gaat het al iets beter. Ik moet wel nog steeds op de een of andere manier een paar honderd woorden bijleren.
Vrijdag avond zijn we met Hasegawa-san van the centre uit eten geweest: Hasegawa-san, Csaba-san, Oscar-san, Michailas-san, Jaqueline-san en ik. In Ginza zijn we naar een Okinawa-specialiteiten restaurant geweest waar het menu varieerde van Okinaweese-citrus-vruchtensappen tot varkensoor en overheerlijk varkensvlees. Okinawa is het meest zuidelijke eiland van Japan en ligt dichter in de buurt van Taiwan dan van de rest van Japan. Het ligt op de zelfde noorderbreedte als bijv. Miami, dus het klimaat is er ook iets anders. De cuisine dus ook. Uiterst lekker allemaal en de 3000 en die we betaald hebben was het dan ook wel waard. Goede kans dat het niet precies 1/6de van de rekening was, maar daar hebben we maar niet teveel naar gevraagd.
Afgelopen weekend heb ik het op zaterdag lekker rustig aan gedaan. Zondag ben ik met Ari naar Aiko-Isheda gelopen, een van de stations in de buurt van de dormitory. Het kost ongeveer 40 min. als je niet verkeerd loopt.
Vanaf daar zijn we naar Shinjuku geweest waar even hard nodig door mij gepind moest worden. Ik was na een week al door 60.000 yen heen (400 euro)... geen idee waar het allemaal blijft (treinabonnement: 20.000, bus: 5.000 voor 2 weken, telefoon, maintenance fee, eerste paar dagen losse kaartjes op en neer naar tokyo a 10 euro per trip...)
Vervolgens naar het Tokyo Metropolitan Government building oid. Vanaf de 45ste verdieping heb je een goed overzicht over de uitgestrektheid van de stad. Fuji-san was echter alweer aan de mistige horizon verdwenen. Het lijkt hier in Tokyo en omgeving zelden te gebeuren dat je een stukje blauwe lucht ziet.
Shinjuku heeft een aantal hoge wolkenkrabbers in een redelijk ruime opstelling. Het meerendeel van Tokyo is echter nog relatief laagbouw. na 10/12 verdiepingen houdt het vaak op. Rond grote stations (Ikebukoro, Ginza, Omote-sando e.d.) staat er wel wat hogers, maar van bovenaf gezien zijn dat losse eilandjes in een verder goed volgebouwde stad afgewisseld met beboste parken. Er is nog veel te zien...
Het NTT Intercommunication Center had een leuke media-art expositie. Met airco dus we waren niet heel erg gemotiveerd om weer naar buiten te gaan waar het 30 graden en benauwd was. Na de ramen weggeslobberd te hebben toch maar weer huiswaarts gegaan.
Vandaag stond er een excursie naar het Disaster Prevention Center op het programma. Leuk met brandblussers gespeeld, video gekeken en in een aardbeving simulator gezeten (onder de tafel natuurlijk!). We hebben redelijk veel info gekregen over wat te doen tijdens een aardbevind, dus schijnbaar is het echt iets om rekening mee te houden...
Ik hoop dat er nu een beetje ritme in het geheel komt. Vanaf volgende week heb ik een bankpasje en kan ik 24hr per dag bij m'n geld (ik ben helaas nog net geen miljonair, maar dat komt hopelijk begin januari als de twee helft van de beurs wordt overgemaakt...) en krijgen de lessen bij KAI school een vaste structuur. Wel nog met af en toe een lecture over japanse geschiedenis/cultuur tussendoor of een excursie naar Sumo o.i.d. We zullen zien.
Foto's volgen.
gr,
Daan
16 September 2006
Sumo
Gisteren dus naar een Sumo wedstrijd geweest. Dolle boel.
Het programma begon met een lunch in een typisch sumo-worstelaar restaurant. Wij deelden alleen de pot met z'n vieren; een sumo-worstelaar zou het geheel in z'n eentje verorberd hebben.
In een grote kom bouillon kook je wat groente, tofu en kip wat je vervolgens in je eigen schaaltje schept en naar binnen slobbert. Als de pan wat leger begint te worden gooi je er een groot bord udon-noodles in die je vervolgens met nog meer geslurp ook wegwerkt. Erg gezellig, maar het duurde even voordat wij gaijin (buitelanders) doorhadden hoe een en ander bereid en geconsumeert dient te worden. Dit alles natuurlijk tot grote hilariteit van de aanwezige docenten en dames van the centre.
Na het eten werd er door Saito-san en Mitsumoto-san nog even snel een korte uitleg van Sumo gegeven. Japanse docenten zijn een klasse apart, dus het werd een mooi toneelstuk (te aanschouwen op de foto pagina). Mitsumoto-san spreekt weinig Engels, dus als we les van hem hebben worden woorden niet vertaald, maar uitgebeeld of getekent. Dit alles altijd met een uitstraling die je van een kleuterjuf verwacht, maar zo geeft men hier nou eenmaal les. Des te groter de groep wordt, des te vaker er uitbundig wordt geklapt voor het minste of geringste dat we goed doen en de normaal heel serene en uitdrukkingsloze japanners veranderen in exstatische feel-good-gurus, bij gebrek aan een beter uitleg.
Onderweg naar de arena moesten we nog even wat te drinken en te snacken inslaan bij de convenience store (コンビに), de kleine supermarktjes die 24hr. per dag open zijn en overal te vinden zijn (zo ook bij mij om de hoek). Sabine en ik zijn al twee weken alle Japanse zoetigheden en andere snacks aan het uitproberen, dus we waren nu ook weer op zoek naar de favoriete bonenpasta (ようかん), een zoetige lekkernij die het beste omschreven kan worden als een erg stevige jelly. Onze zoektocht leidde tot grote opwinding bij Nakamura-san en Kondo-san en de andere aanwezige Japanners, die het toch erg verbazend vonden dat wij überhaupt iets onbekends geprobeerd hadden, en al helemaal dat wij de ようかん ook nog lekker vonden ook. De jeugd van tegenwoordig moet er blijkbaar niets van hebben. Uiteindelijk werd er dan voor ons nog maar wat extra te snacken uitgezocht, met wisselend resultaat. De 'black sugar' is inderdaad niet meer dan brokken suiker en de 'kombu' (zeewier) is wel smakelijk, maar na een taai strookje heb je eigenlijk voor een week wel weer genoeg gehad. Het schijnt echter wel gezond te zijn voor je...
De sumo wedstrijd die we bezochten was al een paar dagen bezig en beslaat in totaal een dag of 15 waarbij iedereen elke dag 1 wedstrijd doet. De beste worstelaar - de yokozuna Asashoryou - stond met 5-0 gedeeld eerste en lijkt op weg te zijn om weer een toernooi te winnen. Deze Mongoolse worstelaar domineert de laatste paar jaar de Sumo-scene.
Na de opening ceremonie waarin de worstelaars geintroduceerd worden, was het een kwestie van twee uur sumo kijken. Als je favoriet aan de beurt is, dan is het de bedoeling dat je 'm met luide keel geluk wenst en hem zo naar de overwinning helpt. In het halfvolle stadion vielen we als grote groep toch redelijk op wanneer we synchroon begonnen te scanderen. Ach, die gekke buitenlanders ook... (Saito-san, de hoofddocent, was echter een van de meest fanatieke toeschouwers)
We zaten helemaal achteraan, dus het was goed turen, maar met als je met een grote groep bent is het best een leuke sport. De voorbereidingen duren echter langer dan het gevecht zelf. Dan is het vanaf de eerste rij waarschijnlijk wel interessanter omdat je dan de blikken van de worstelaars ook kan zien.
Als laatste was de yokozuna aan de beurt en er werd verwacht dat hij deze ronde ook even zou winnen. Tot grote vreugde van Saito-san en gemengde gevoelens bij de rest van het publiek gebeurde dat echter niet. Zijn tegenstander wist hem met een mooie worp te vloeren waarna het publiek en masse de zitkussens naar de arena wierp. De precieze betekenis van dit gebaar kon Saito-san ons niet uitleggen maar het komt er op neer dat ze enerzijds het een mooi gevecht vonden, maar aan de andere kant wel ontevreden waren dat de yokozuna niet gewonnen had.
Vandaag ben ik voornamelijk aan het wachten op de postbode. Vanmorgen kwam m'n pakket uit Nederland aan (bedankt voor de engelse drop! ^_^ ) en zometeen komt als het goed is m'n bankpas. Ik was enigzins verbaasd toen ik een uur geleden ook al voor een brief van de bank moest tekenen, maar ik denk dat dat alleen maar een pasje is om in te loggen bij het internetbankieren. Ach, we zullen wel zien.
Morgenavond staat er karaoke op het programma. Nakamura-san wist een karaokezaal in Shinjuku waar we met 40 man terecht konden. De hele Vulcanus groep komt dus als het goed is, en hopelijk de dames van the centre en Hasegawa-san ook. Er is ook contact met de Vulcanus in Europe studenten (Japanners die doen wat ik doe maar dan in Europa) waar er misschien ook een paar van langskomen. Hier in de dormitory hebben we nog geen Japanners ontmoet, dus het ontbreekt bij ons nog aan wat contact met de lokale bevolking. Misschien komt daar nu dus wat verandering in. Volgende hebben we in ieder geval een 'mingling meeting' met de Japanse studenten met een BBQ.
Verder nog niet veel plannen, behalve wat studeren. Het schijnt morgen en maandag (vrije dag, het is een soort van dag voor respect voor de ouderen) te gaan regenen terwijl het vandaag juist droog is en ik op de postbode moet wachten. Ik moet dus nog even een slecht weer programma bedenken, want drie dagen hier in deze kamer zitten is ook niet alles. Misschien een museum, of een stuk buiten Tokyo wat cultureels te doen zoeken.
Voor diegenen die het niet helemaal door hadden: ramen is in Japan niet het woord voor een grote glazen plaat waardoor je naar buiten kan kijken. Dat is mado (窓). Ramen (ラーメン, lange a) is een soort van noodle. De andere opties zijn soba (そば) of udon (うどん). De naam is afhankelijk van de ingredienten (soja bonen, buckwheat) en ze verschillen ook in dikte (en smaak natuurlijk). De udon zijn dikker en erg glibberig. Wat mij betreft het lekkerst, maar wel erg lastig te eten. Ze glibberen zo tussen je stokjes (はし) uit.
Mijn dagelijkse maaltijden (voor lunch en diner bijna altijd uit eten) bestaan dus of uit noodle-soep (ラーメン、うどん、そば met een bouillon, sojasaus en varierende toevoegingen in de vorm van tofu, kip, ei oid) of uit een kom rijst met curry of tempura (gefrituurde vis of groente). Een maaltijd kost zo'n 500 yen en voor die prijs kan je in de winkel 1 tomaat krijgen of 4 appels. Local food is dus een must om te eten, wil je het een beetje betaalbaar houden.
Ik ga maar weer eens wat kanji oefenen...
26 September 2006
Weerbericht
Je kan natuurlijk op het weerbericht letten, maar als je 's morgens langzaamaan wakker wordt in de bus en je merkt dat iedereen een paraplu bij zich heeft weet je dat iets vergeten bent.Heb net een まんじゅう (klein gestoomd broodje met - natuurlijk - rode bonen pasta vulling; een soort broodje baopao maar dan koud en zoet) achter de kiezen en m'n huiswerk af. 2 zinnen van elk minstens 20 woorden. Wel leuk zo'n oefening, maar bij gebrek aan inspiratie houd je het volgende over:
Ik hoorde dat mijn vriend met wie ik Japans studeer in de trein die ik elke dag neem van Atsugi waar de bergen dichtbij zijn naar Shinjuku waar veel mensen zijn tegen een student die hij in zijn jeugd in een klein dorp in het westen van Amerika ontmoet heeft "Morgen wil ik met de boot die mijn vader gisteren voor mij gekocht heeft naar Nederland waar ik 21 jaar geleden geboren ben gaan" gezegd heeft.
私と日本語の勉強をしている友達は山が近い本厚木から人が多い新宿まで毎日乗る電車で子供の時に米国の西の小さい村に会った大学生に明日昨日父が買ってくれた船で二十一年前に生まれたオランダに行きたいと言ったと聞きました。
Afgelopen weekend begon op vrijdag met een zelfstudiedag. Ik heb wel wat bestudeert, maar niet m'n studieboeken. Eerst even in Atsugi m'n alien registration card opgehaald, daarna via Shinokubo met Csaba naar Akihabara gegaan om mp3 spelers te shoppen en een electronisch woordenboek. De electronische woordenboeken zijn allemaal suboptimaal omdat ze ontworpen zijn voor de Engels studerende Japanner ipv de Japans studerende Engelssprekende. Uiteindelijk maar voor de afgeprijsde Canon G55 gegaan: niet ideaal maar regelmatig aanbevolen en aangeprezen voor/door buitenlandse studenten. Toch ook maar de nieuwe ipod gehaald, dus nu kan ik weer fijn met een muziekje in de trein zitten. Misschien morgen maar de Japanse lessen van José proberen te beluisteren.
Zaterdag naar de Tokyo Game Show. Schijnbaar een van de grootste shows ter wereld voor al het digitale entertainment. Zeker vermakelijk, maar minder indrukwekkend dan verwacht. Kleiner dan verwacht en veel drukker dan gewenst. Wel wat leuke nieuwe technologie gezien en computerspelletjes blijken altijd samen te moeten gaan met vrouwelijk schoon. Het zou Japan niet zijn als er niet ook her en der verklede jeugd rond zou rondhangen die de hele dag voor hun lol voor jan en alleman poseren. Het lijkt wel alsof er niemand voor de bedrijven komt maar enkel voor de foto's van Ninja's, wizards of schaarsgeklede popjes.
Zondag de mingling-meeting: met alumni van het Vulcanus in Europa programma een dagje optrekken. 's Morgens begonnen in Asakusa waar je vanuit het station via een (otherwise quite attractive) straatje met souvenirs bij een redelijk grote tempel aankomt. Er werden wat 5 Yen muntjes in de put geworpen (5 Yen is 'Goen' wat toevallig ook weer iets van geluk betekent) en voor 100 Yen kon je zelf je fortune voorspellen door middel van een systeem van stokjes, laadjes en papiertjes met standaardantwoorden. Als het niet naar je zin was dan knoop je je papiertje ergens anders weer aan een waslijntje en verdwijnt je slechte toekomst vanzelf. Ideaal. Niet geprobeerd.
Via een boottochtje (windkracht 4/5, de wind in de baai was constanter dan ik had verwacht met alle hoge bebouwing; leuk halvewinds spi-rak door de baai heen en weer gezien, maar helaas geen boot tot mijn beschikking) naar Odaiba (zie ook de foto's van Tokyo Bay, zelfde eiland) alwaar we wat groepsdiscussies en een Japanse BBQ hadden. Geen grote steaks, hamburgers of saucijzen. Wel wat worstjes, bacon en visonderdelen. Bovenal echter groenten en noodles. Om het BBQ'en van de noodles iets te faciliteren gebruik je daarom geen rooster maar een bakplaat. Lekker, maar anders.
De interactie met de Japanners was wat geforceerd, zeker bij de discussiegroepjes met verplichte gespreksonderwerpen, maar voor een eerste keer hadden ze het leuk opgezet.
Zometeen misschien nog maar even wat woordjes of wat kanji oefenen. Als ik level 3 van de Japanese Language Proficiency Test wil halen schijn ik 1500 woorden en 300 kanji te moeten kennen. Ik heb daar nog 2 maanden voor...
Morgenavond echter niet studeren (ook al heb ik donderdagochtend iets van een grammaticatest). Er is een (gratis) 'noh' voorstelling van 2 uur. Klassiek Japans theater, waarschijnlijk volledig onbegrijpelijk en mogelijk niet om uit te houden, maar het leek ons wel een leuk cultureel uitstapje. In Oktober en November willen we ook nog naar Kabuki (andere vorm van theater) en bunraku (poppentheater, schijnt heel mooi te zijn; een volledige voorstelling duurt 11 uur). Een deel van de groep had zondagavond, op uitnodiging van Toyota al een voorproefje. Voor een filmpje van 'Kyogen' (de 'komische noot' tussen 'noh' voorstellingen door) kan je hier kijken (filmpje van Oscar).
Enkele willekeurige andere zaken:
Je kan een hond huren als je er geen hebt maar toch een keer een stukje wilt wandelen. Volgens Dries ook heel gewoon in Antwerpen!? Alternatief: de honden-wandel-simulator.
Ik krijg spam op m'n mobiel en wordt de hele dag door door Japanners gebeld die toch echt iemand anders moeten hebben.
Oma, hartelijk dank voor uw schrijven. Ik probeer zo snel mogelijk iets terug te sturen met de post.
De wasmachine heb ik overwonnen! Knop 'aan', knop 'wassen/drogen' (gewoon het standaard programma, nergens iets instellen, niet aan de hoeveelheid water instelling komen), knop 'start'. En dan maar 3 en een half uur wachten en dan komt het meeste er droog uit. Nu nog op zoek naar een strijkbout.
Komende vrijdag weer vrij, deze keer misschien maar eens gaan studeren.
Zaterdag waarschijnlijk naar een festival in Isehara, een stadje verderop waar Joana en Emanuele wonen.
Zondag misschien naar Takadanobaba om een Go les van Rob van Zeijst bij te wonen? Weet niet zeker of dat oude informatie is of dat hij daar nog steeds van 11 tot 1 les geeft.
28 September 2006
Noh
Eergisteren, woendagavond, was er een gratis Noh-voorstelling in een park in Odaiba. Hier waren we afgelopen weekend ook voor de BBQ en hadden toen wat foldertjes gekregen.Noh is een van de vormen van klassiek Japans theater en dit was dus een mooie gelegenheid om daar eens kennis mee te maken. Helaas begon de dag slecht met veel regen (hoewel ik deze keer geen Japanners met een paraplu in de bus zag zitten 's morgens en ik natuurlijk ook de mijne weer niet mee had genomen) waardoor de mensen die in the centre les hebben afhaakten. Het was om 16:00 wel al redelijk opgeklaard en de voorspellingen waren goed dus uiteindelijk zijn we met 7 mensen naar Odaiba gegaan: Sabine, Emanuele, Csaba, Joana, Oliver, Jan en ik.
Onderweg in Shimbashi wat te eten gehaald: sushi van de lopende band: je neemt plaats aan de U-vormige bar, schenkt jezelf een glaasje groene thee in en breekt je eetstokjes los. Voor je neus komen er kleine schaaltjes met 2-4 stukjes sushi langs die de chef in het midden continu bereid. Elk schaaltje kost 150 yen en aan het eind van de maaltijd telt de 'serveerster' het aantal schaaltjes dat je van de lopende band hebt gehaald. Net als de tapas in Barcelona eigenlijk.
Omdat er teveel varieteit is eet ik gegarandeerd teveel; er komt immers altijd wel een nieuw schaaltje langs met iets dat je nog niet hebt gehad. Naast de standaard nigiri-sushi met zalm, tonijn of omelet is er ook keus uit zalm-eitjes, gefermenteerde sojabonen (nattoo), inktvis, doorzichtige kleine visjes (10 stuks opgestapeld op wat zeewier met rijst) en andere creaties.
Na vandaag vlak bij school bij een vergelijkbare toko geluncht te hebben moet ik toch bekennen dat ik een minder grote fan ben van de kleverige, ongedefinieerde smurries of andersoortig voedsel met een minder aantrekkelijke textuur. De smaak valt nooit tegen, maar het moet ook nog een beetje goed aanvoelen in je mond.
Maar om terug te komen op het stukje culture verbreding. We hadden ons op het ergste voorbereid en werden daarin niet teleurgesteld. Japans theater is onnavolgbaar, vaak niet dynamisch en regelmatig traag. Wel mooi om te zien. Sabine was gelukkig zo aardig geweest om de dag van te voren bij de bibliotheek langs te gaan om het script van het eerste stuk uit te printen. Zo wisten we tenminste waar het verhaal over ging, ook al raakten we halverwege de draad kwijt. De twee dansen waren blijkbaar niet meer dan een trage pirouette.
Na het eerste stuk volgde niet het tweede. Om de toeschouwer een beetje afwisseling te gunnen worden Noh stukken afgewisseld met een kort stukje Kyogen: komisch theater. Toen ik bij de BBQ waren 14 anderen op uitnodiging van Toyota naar een Kyogen voorstelling geweest. Dit was een verzameling van verschillende stukken en blijkbaar zijn niet alle stukken even goed te volgen of even amusant. We hadden echter geluk en hadden een leuk stuk om naar te kijken.
Taro Kaja had een dagje vrij genomen van z'n werk, maar daar was zijn baas het niet helemaal mee eens en hij gaat daar met Jiro Kaja even bij Taro thuis verhaal halen. Jiro roept Taro aan, maar die ziet de bui natuurlijk al hangen en geeft geen gehoor. Goed, Jiro en de baas zijn niet helemaal achterlijk en ze proberen het nog een keer, maar nu met een verdraaide stem (om dit aan te geven verbergt de acteur zich enkel achter een gekleurde waaier - de waaier is een universeel voorwerp dat emoties aan kan geven of als willekeurig object dienst kan doen). Taro antwoord hierop - ook met verdraaide stem - dat hij de buurman is en dat Taro zelf helaas niet thuis is.
De baas herinnert zich nu dat Taro een groot liefhebber is van zang en zo proberen hij en Jiro hem aan te roepen op de melodie van 'Heike-bushi', 'Kouta-bushi' en 'Odori-bushi'. Taro antwoord hierop telkens dat hij niet thuis is, gebruik makend van dezelfde melodieen. Langzaam aan worden de dansjes ook uitgebreid.
Als laatste proberen ze dan gezamenlijk de Odori-bushi nog eens, nu met uitgebreid gedans. Taro Kaja kan zichzelf niet meer inhouden en komt al dansend en zingend naar buiten.
Na eerst een uur erg traag theater gezien te hebben is dit een welkome afwisseling en we wisten zelfs op het juiste moment te lachen.
Als afsluiting van de avond (de voorstelling duurde in totaal 2 uur) was er nog een 'hannoh', een halve voorstelling. Dit was een van de snellere Noh stukken die er zijn (250 verschillende in totaal) en hoewel het verhaal niet helemaal duidelijk was, was er in ieder geval deze keer wat beweging op het toneel waarneembaar. Ze speelden het tweede deel uit het stuk waarin een geest van Xiang Yu (het zijn Chinese verhalen) toont hoe de veldslag tussen Han en Chu verliep en hoe aan het eind zelfmoord pleegt. Met een grote demonische verschijning op het toneel was het een redelijk dynamisch (maar onbegrijpelijk) geheel.
Helaas geen goede foto's of filmpjes, maar wat ik heb staat op de foto pagina. De juiste samenvatting voor het geheel is 'interessant' en de volgende keer dat ik ga is waarschijnlijk als ik wel vesta wat er gezegd wordt (en aangezien het klassiek japans is kan dat nog jaaaaaaren duren).
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat Sabine en ik niet volgende maand een uitje naar Kabuki en in November naar Bunraku gaan regelen. Deze twee andere theatervormen hebben waarschijnlijk wel engels commentaar beschikbaar op koptelefoons die je in het theater kan huren.
M'n talencursus valt een beetje tegen. In December hebben we de JLPT, een proficiency test voor Japans. Blijkbaar had ik alleen ergens een 4 opgeschreven waar ik een 3 bedoelde zodat ik nu sta ingeschreven voor het meest eenvoudige niveau wat ik waarschijnlijk morgen ook al succesvol af kan ronden. Blijkbaar is er geen plaats meer om van niveau te switchen, dus ik hoop dat het met de Japanse bureaucratie mogelijk is om met een ander Vulcanus persoon te wisselen. Mogelijk zijn er mensen die graag van level 3 naar level 4 willen...
Ach, en anders volgend jaar maar weer wat proberen (level 2 meteen maar? dat is direct 3x moeilijker dan level 3 die weer 3x moeilijker was dan level 4... Level 1 is voor Japanners zelfs niet triviaal blijkbaar).
Morgen een dagje vrij, daarom kan ik nu ook nog even tot 1 uur dit verhaaltje typen. Lekker uitslapen, een beetje wassen/schoonmaken/opruimen en hopelijk wat studeren. Zaterdag - mits ik op tijd wakker kan worden - zou ik om 6 uur in de bus moeten zitten om naar een of ander nationaal park te gaan om met Branslav, Pzremek en Sabine te gaan hiken. Dolle boel, al 5 jaar niet meer gedaan!
04 Oktober 2006
Settling in
In pak, een manga lezend, val ik al bijna niet meer op tussen de rest van de treinreizigers. De sensei - die om de een of andere reden geobsedeerd zijn door mijn stropdassen - noemden me al een 'salariman', de Japanse term voor de forens in pak, onafscheidelijk van zijn manga of mobieltje in de trein die zich elke dag te pletter werkt: beginnen om 7 uur 's morgens en 's avonds om 12 uur weer thuis. Aan dat laatste waag ik mij echter toch echt nog niet.Vandaag weer lekker gegeten bij de Namazu-ya. De foto's zijn mislukt, dus ik moet nog maar eens terug. Het is soms wel een kwestie van snel de rijst en tempura naar binnen schoffelen, het oude dametje dat de keuken runt haalt het niet altijd om ons eten op tijd klaar te hebben zodat we om 13:00 weer terug op school zijn.
Blijkbaar had ik me toch wel ingeschreven voor level 3 van de JLPT. Kreeg net een mailtje van Kondo-san met een stuk of drie verontschuldigingen omdat ze de verkeerde info had doorgegeven. Erg fijn, maar dat betekent wel dat ik nog even twee maandjes flink aan de studie mag om m'n woordenschat en luister-capaciteiten op het juiste niveau te krijgen...
Afgelopen zijn we wezen hiken in Shibusawa, 20 minuutjes van mijn treinstation vandaan. De wandeling was een beetje kort en niet heel enerverend: in 7 kilometer 1000 meter klimmen is wel actief, maar helaas was het geheel met traptreden versiert. Op de top was de bewolking ook goed vertegenwoordigt. Het uitzicht viel dus een beetje tegen.
Echter! Echter, wel mijn eerste glimps opgevangen van Fuji-san. In de verte tussen de wolken opeens een grijze trapezoide, een eenzame, hoge grijze vulkaan tussen een dichte witte wolkenmassa.
15 Oktober 2006
Even een dagje relaxen.
Vandaag lekker uitgeslapen. Om 12 uur de oogjes open, om 1 m'n bed uitgerold. Een beetje gewassen (en ruzie gemaakt met de wasmachine) m'n foto's bijgewerkt en nu dus nog even een verhaaltje typen.Gisteren was ik wel op tijd op, om 11.00 begon het theater in Ginza. Kabuki is een van de andere vormen van Japans theater en we gingen maar meteen voor de volle 4 uur van de ochtendvoorstelling. We kregen 4 acts te zien van verschillende stukken varierend van een dronken brandweerman die op weg naar huis wat gespuis tegenkomt, tot het verhaal van een vos die na 5/6 jaar in mensenvorm getrouwd te zijn geweest nu afscheid moet nemen van haar familie en terug gaat naar het bos. Mooie kostuums/kledij, onverstaanbaar Japans (zowel omdat het Japans is als wel omdat het klassiek Japans is), de aparte maar niet perse onaangename klanken van de samisen (Japanse drie snarige gitaar) en regelmatig een schreeuw uit het publiek als er een mooie pose wordt aangenomen of als er een andere goede reden is om de acteur aan te sporen met het luid roepen van zijn stage-name. Omdat ik echter niet al te veel slaap had gehad van vrijdag op zaterdag (hoewel het niet minder was dan de rest van de week) was het bij tijd en wijlen wel lastig de ogen open te houden...
Na het theater zijn we (Sabine, Oliver, Javier en ik) in Meiji-jingo-mae wat lunch gaan halen: heel on-Japans hebben we genoten van een gebraden kippenbout met gebakken aardappel. Naast alle noodles en rijst is dat ook weer eens een keer fijn.
Aansluitend voor de derde keer naar de 45ste verdieping van het Tokyo Metropolitan Government Building geweest. Het blijft natuurlijk altijd leuk Tokyo bij nacht te zien (de foto's van de vorige keer dat ik er was staan op de site, amar ik bedenk me nu dat ik daar ook nog niet over heb geschreven dus laat ik dat hieronder maar snel even gaan doen).
Goed, aangezien m'n vorige verhaaltje alweer bijna twee weken geleden getypt was moet ik misschien even in chronologische volgorde mijn avonturen langs gaan.
Donderdag 5 Oktober, was de dag van de Kalligrafie les. Op onze knieen, oefenend op oude kranten, probeerden we met een groot penseel de simpelste schrijfstijl een beetje netjes op papier te krijgen. Als teken (kanji) had ik voor 'wind' gekozen: 風（かぜ）. Toepasselijk, want het woei die dagen lekker hard met twee tyfoons voor de kust. Het uiteindelijke resultaat was niet onaardig, maar er is duidelijk nog ruimte voor vooruitgang. Als het goed is is er een voorbeeldje onderweg naar Warmond.
Om het einde van de week te vieren ben ik vrijdag met Csaba, Joana en Emanuele naar een Izakaya geweest. Ik was wat laat omdat ik eerst met Sabine half Tokyo door gereisd ben om kaartjes te halen voor het theater. We zouden eigenlijk met 30 mensen gaan, maar de goedkope kaartjes voor een uur waren niet in de voorverkoop verkrijgbaar, dus alleen de mensen die de volle 4 uur (toch nog 15 mensen, maar het is goed mogelijk dat niet iedereen helemaal van te voren begrepen had dat ze voor 2500 yen 4 uur in het theater moesten zitten) hadden aangevraagd kregen uiteindelijk kaartjes.
De avondvoorstelling was echter uitverkocht, dus we hadden maar besloten om zonder overleg 15 kaartjes voor de ochtendvoorstelling te kopen. Ik heb niet echt klachten gehoord, dus blijkbaar was het een goede keuze en we hadden uiteindelijk toch ook maar 2 minuten om te beslissen omdat we redelijk precies om sluitingstijd bij de Kabukiza waren gearriveerd.
Maar goed, om terug te komen op de Izakaya. In een Izakaya kan je eten en drinken, en dat is wat je als Japanse officeworker dan ook op vrijdagavond met je hele afdeling doet. Om ons heen zaten dus de groepjes japanners die om de beurt een korte toespraak hielden en verder met veel bier en sake en het nodige eten even buiten het strakke company regime kunnen treden. Blijkbaar verdien je je promotie en lever je je commentaar op het bedrijf en de gang van zaken niet op je werk, maar op vrijdagavond na het werk en voor de karaoke.
Wij vermaakten ons met z'n vieren ook prima. Een soort tapas, maar dan Japans en sommige dingen moet je zelf bereiden.
We hadden dit weekend een lekker lang weekend omdat het maandag nationale sportdag was of zoiets. Zaterdag dus lekker niets gedaan, wasje gedraaid, uitgeslapen. Eigenljk hetzelfde als vandaag. 's Avonds met Csaba naar de kaiten sushi (sushi van de lopende band) waar we toch gedwongen werden zelf wat te bestellen omdat de sushi chef te druk was met speciale bestllingen om de rest van de lopende band ook vol te houden.
Zondag heb ik voor het eerst go gespeeld in Japan. In een cafe in Takadanobaba komen elke zondag wat Japanners en wat Amerikaanse/Candese Japanners bij elkaar om wat te spelen en wat te leren van Kaz-sensei (een bijna-prof) en heel af en toe de Nederlandse ex-insei Rob van Zeijst. Van Zeijst is echter de laatste tijd druk met z'n werk en schijnt niet zo vaak meer te komen.
Ik had eigenlijk om 1 uur afgesproken met wat mensen in Shinjuku Gyoen, maar uiteindelijk was ik daar om 4 uur na 3 potjes go. Het park was ondertussen al dicht dus hebben we wat gegeten bij een okonoi-yaki (zelf je omelet bakken) en aansluitend Tokyo bij nacht bekeken vanaf de 45ste verdiepeing van de Tokyo Metropolitan Government building (waar ik gisteravond dus weer was). Helaas hebben ze wat veel licht aanstaan binnen om souvernirs en andere rommel te kunnen verkopen aan de toeristen, maar het uitzicht over de stad is geweldig. Tokyo lijkt overdag redelijk groot, maar als je 's avonds aan elke kant tot aan de horizon de lampjes van de stad door ziet lopen, dan dringt het pas goed door hoe groot Tokyo echt is.
Na wat geruzie met Joana of we nou naar Hakone of Kamakura zouden gaan op maandag bleek Oscar al met de Spanjaarden besloten te hebben dat we maandag in Kamakura door zouden brengen, inclusief hoe, dus dat was makkelijk geregeld.
Kamakura is een populaire toeristenplek bij de Japanners dus niet ideaal om in het weekend naar toe te gaan, maar goed. Er is een stukje strand (zie de foto's) waar wat zeilbootjes voor de kust ronddobberen en waar de halve golf die er af en toe langskomt blijkbaar heel fijn is om in te leren surfen, maar het zag er wat saai uit. Die zeilboten echter...
Grote trekpleister is de daibutsu, een 13 meter hoog beeld van Boeddha. Je kan er ook naar binnen, maar om daar 10 minuten voor in de rij te staan...
Om de grote meute toeristen wat te ontlopen hebben we de Daibutsu hiking course gevolgd, een wandeling van anderhalf uur waarbij je een tweetal tempels tegenkomt. De eerste was de geld-was tempel waar je gewassen geld als het goed is op gegeven moment verdubbeld wordt. Niet geprobeerd. Nog steeds druk
De tweede was wel rustig, maar misschien kwam dat ook wel omdat we om sluitingstijd het terrein opgingen. Even wat rondgewandeld in de tuin en wat plaatjes geschoten en toen maar weer huiswaarts.
Komende week staat er als het goed is een lezing over Japanse geschiedenis op het programma. En ik denk dat ik komende dinsdag mijn beloofde Go-lesje ga geven. Het is wat lastig met maar 3 borden, maar ik kan wat 9x9 bordjes halen in de 100-yen shop en de rest zal op een pc moeten spelen. Als het goed is zijn er zo'n 20-25 mensen geinteresseerd om in ieder geval de regels te leren. Maar eens zien of ik dat voor elkaar kan krijgen en er misschien zelf een paar enthousiast kan krijgen.
Zo eerst maar even nog wat woordjes proberen te leren. Ik ben ondertussen toe aan weer een nieuwe studiemethode. Ik ga nu maar weer proberen om m'n in Nederland geleerde vocabulaire en kanji op te halen. De vorige methodes sloegen allemaal niet echt aan, dus ik loop een beetje achter op schema voor de JLPT level 3 test. Maar goed, het is nog geen eind november dus de noodzaak om hard te studeren is nog niet helemal aanwezig. Als 3 December dichterbij begint te komen kan ik dan wel een keer m'n culturele activiteiten in gaan wisselen voor degelijk studiewerk. Behalve natuurlijk m'n tripje naar Kyoto. Die moet ergens aan het eind van November plaats gaan vinden als de kouyou/momiji (de rode herfstkleuren, vooral de maple leaves) op z'n hoogtepunt is. De rood gekleurde bossen en bergen is toch wel iets waar ik heel erg naar uitkijk. Hopelijk is Kyoto in te plannen tussen de JLPT en m'n homestay in. Nakamura-san vertelde me vrijdag dat ze een family had gevonden die go speelt, dus ergens in November ga ik daar een weekendje naar toe.
Ik moet ook maar eens op zoek naar een strijkbout want m'n overhemden zijn deze keer helaas niet echt kreukvrij gedroogd.
06 November 2006
jikan ga nai?
"It's a dangerous business, Frodo, going out of your door," he used to say. "You step into the Road, and if you don't keep your feet, there is no knowing where you might be swept off to."
Listening to: Faithless - To All New Arrivals
With new Dido material!
Recently seen: Beautiful Autumn colours
Currently doing: Making flashcards for the 1500 words I need to know by December 3rd
New pastime: Skype conversations until 3AM
Currently reading: The curious incident of the dog in the night-time (Mark Haddon)
There's a bit of an autist in every one of us. Flapsie, thanks for the tip.
To do list:
- Write another long story for my website detailing my activities during the last month. Sorry for ignoring you, dear reader.
- Memorize 1500 words
- Interview Japanese people on the Yamanote train
- Pull an all-nighter with Karaoke and a visit to the Tsukiji Fish Market at 5:30AM
06 November 2006
Oktober
Gomen nasai! Ik heb jullie, mijn waarde lezers, volledig genegeerd voor bijna een maand. Nu moet ik dus me zien te herinneren wat ik allemaal uitgespookt heb de laatste tijd. Een update dus weer in de gebruikelijke chaotische stijl.
Momenteel ben ik nog even aan het genieten van de laatste uurtjes van mijn lange weekend. vrijdag en zaterdag met Brano en Sabine en een onderweg opgepikte Japanse twee dagen wezen hiken. Deze keer niet helemaal in Nikko (waarover hieronder meer) maar slechts 20 minuutjes met de trein. Vrijdag nog wel wat van de omgeving kunnen zien in de ochtend, maar aan het eind van de dag waren we toch weer in de wolken verstopt. Aan het eind van de wandeling op zaterdag klaarde het weer enigzins op zodat we konden genieten van de steile afgronden links en rechts van het wandelpad. 300 meter naar beneden en weer 300 meter omhoog, en dat twee dagen lang. De Japanse bergen zijn wat steiler dan de zachtglooiende heuvels van de Franse Alpen. Zeer mooi, maar soms wat vermoeiend.
De Japanse bergwandelaars hebben ook een iets ander ritme dan de gemiddelde aardbewoner. In plaats van dat ze Japan twee tijdzones verderop leggen, sta je om 4/5 uur 's morgens op en wordt het avondeten om 4 uur 's middags geserveerd. Ach, zo heb je nog eens iets aan je dag.
Mogelijk hielden ze rekening met drie gaijins want we hadden dezelfde ruimte die elders door vier Japanners werd gebruikt. Kwam mooi uit want Brano en ik staken een halve meter uit het bed. 90 graden gedraaid en het ging een stuk beter. En het voordeel van vier bedden met z'n drieen delen, is ook dat je meer dekens te verdelen hebt.
Dit was dus de tweede achtereenvolgende week dat ik in de bergen te vinden was. Het weekend hiervoor was ik met Sabine, Michael, Thomas en Jani in Nikko. Bekend voor de herfstkleuren (hierna kouyou(紅葉) genoemd) en blijkbaar ook voor de overdosis Japanse toeristen. Zaterdagochtend aangekomen na een reis van zo'n 4 uur. Wat spullen in het hotel (tatami matten met futons) gedropt en daarna 2.5 uur in de file de berg op. Alpe d'Huez omhoog als de Tour de France er aankomt zo ongeveer. Eenmaal boven bleek dat de buschauffeur toch gelijk had toen hij zei dat de kouyou Nikko alweer bijna verlaten had. Op de vulkaan die we eerst op zondag wilden beklimmen (1000 meter (?) omhoog naar een tempel op de top) was geen blaadje aan de bomen meer te vinden. Aan de rand van het Chuzenji meer echter nog wel vele mooie roodgekleurde bomen kunnen fotograferen. Van de 40 Vulcanus studenten heeft volgens mij nu 90% fotografie als nieuwe hobby. En ik schiet natuurlijk ook lekker in het rond, zie ook de foto's op de fotopagina.
Zondag dan maar de alternatieve activiteit: een rondje rond Lake Chuzenji. Als eerdergenoemde foto's het niet goed weergeven: schitterend.
De helft van de bomen had haar bladeren reeds verloren, maar met de grond bezaaid met bladeren en de andere helft van de bomen in mooie gele en rode kleurschakeringen en het meer op de achtergrond was het zeker genieten. En er waren nauwelijks mensen te zien. Blijkbaar is 20 kilometer teveel voor de gemiddelde Japanner.
Aan het eind van de lange dag nog weer even in de file naar beneden, twee en een half uur terug naar tokyo, een half uur met de metro en dan een uurtje met Odakyu-sen naar huis alwaar ik met 30 seconde speling de laatste bus wist te halen. Om het naar goed Vulcanus-voorbeeld te zeggen: ik was m'n bus niet kwijtgeraakt.
[Even twee puntjes ter verduidelijking tussendoor: De Odakyu lijn neem ik elke dag een uur heen en een uur terug van/naar huis en is blijkbaar de drukste treindienst van Japan. Dat is te merken.
Spanjaarden, Italianen en zo mogelijk de hele rest van Europa houden stug vol dat en een trein kan verliezen (I lost my train!). Nu is dat op zich niet zo erg, maar als je de hele dag omgeven bent door dit soort opmerkingen begint het langzaam maar zeker bekend in de oren te klinken en moet je oppassen dat je er niet zelf ook mee begint...]
En om verder te gaan met mijn antichronologische beschrijving van de afgelopen maand komen we bij de Soba-les. Soba is een van de drie noodle vormen in Japan (de andere twee zijn udon en het van oorsprong chinese ramen) en wordt gemaakt van boekweit meel. Vrijdagmiddag trokken we dus met de helft van de groep (de andere helft ging voor de Japanse pottenbakkerij) richting de Soba-school alwaar we zelf aan de slag konden. Het is niet heel veel anders dan een andere pasta, het enige is dat je hier zelf de reepjes mag snijden. De meeste soba zag er dus ook meer uit als de veel dikkere udon variant, maar de smaak was er niet anders om. Koude soba met soja saus is toch echter niet echt mijn favoriet. Het is niet vies, maar ook niet echt interessant qua smaak.
Goed, waar ben ik nog meer geweest in de tussentijd? Ach ja, de week voor Nikko natuurlijk ook weer de bergen in geweest. Je moet toch wat als je geen zeilboot hebt? Ooyama, nog dichter bij huis dan afgelopen weekend. Druk druk druk de berg op en af met een paar tempeltjes. Wel aardig, niet heel speciaal. En als je dan besluit om op de terugweg niet het treintje naar beneden te pakken loop je spontaan langs een heel rustige en uitermate mooie tempel waar geen toerist te vinden is. Kan ik met toch nog een beetje in het Japan wanen dat ik in gedachte had: ongerepte bergen met in de bossen verstopt een verlaten tempel waar de rust is voor introspectie en reflectie.
Ze zijn er ongetwijfeld, maar dan moet je misschien niet ergens met de bus naar toe willen gaan.
Nou, bij gebrek aan meer inspiratie dan nog maar weer eens wat over m'n dagelijkse leventje.
De JLPT (Japanese Language Proficiency Test) komt langzaam maar zeker dichterbij. Vandaag had ik plan opgevat om hard te gaan studeren door de dag in het Centre in Tokyo door te brengen. Helaas was het gisteren weer 3 uur voordat de gesprekken met Europa en anderen afliepen. Dus maar thuis gebleven om m'n flashcards te maken voor de woordjes die ik moet kennen om level 3 te halen. Van de 1500 ken ik blijkbaar al bijna 2/3de, ik heb namelijk slechts zo'n 550 woorden op papier hoeven te zetten.
Ik negeer maar even het feit dat ik nog minder dan een maand heb en eigenlijk ook nog zo'n 100 kanji er in moet stampen. De proeftestjes (grammatica en kanji/vocabulaire) gingen wel goed: 70 en 80% terwijl ik maar 60% nodig heb! Wel wat gelukkig giswerk en morgen zal de luistertoets naar alle waarschijnlijk wat tegenvallen, maar het ziet er niet helemaal hopeloos uit. Nou ja, tegenvallen kan die toets nou eigenlijk ook niet, tenzij ik minder score dan de 25% die ik met puur gokwerk zou moeten halen.
Ondertussen verschuift de focus van de lessen van het leren van Japans naar de eindpresentatie in December. Woensdag ben ik samen met Michael, Sylvain en Joana in de Yamanote trein te vinden alwaar we schijnbaar Japanners (in het Japans) gaan vragen naar hun mening over de trein en wat wel en niet gepast is. Wees gerust, er komt ook een enquete jullie kant op!
In het lijstje met leuke dingen van de afgelopen maand: de geweldige redactie van de BM heeft kans gezien om mij een kopietje op te sturen. En zelfs de Arago Focus (het magazine van de faculteitvereniging) belandde afgelopen week in de bus!
Ook natuurlijk een briefje van Oma, waarvoor mijn hartelijke dank. En ook al vindt u het niet nodig dat ik wat terugschrijf, u waardeert het toch hopelijk wel als ik de tijd er eens voor vind?
Ach, en als ik dan toch iedereen aan het bedanken ben; Irene, als ik de tijd vind krijg je dat eerder beloofde kaartje. Echt waar.
De rest van de plannen voor de komende tijd:
Woensdag avond spenderen we de nacht in een karaoke bar zodat we op donderdagochtend bij de veiling op de vismarkt aanwezig kunnen zijn: half zes 's ochtends.
Vrijdag eindelijk bij NTT langs. Eens kijken hoeveel tijd ik volgend jaar in de cleanroom door ga brengen (des te minder des te beter als je het mij vraagt).
Komend weekend als het weer mee zit twee dagen naar Hakone voor nog meer bergen en kouyou (waarschijnlijk met de eerder genoemde Japanse bergwandelaarster). En hopelijk ergens in de komende maand toch nog een weekendje bij een Japanse familie. Eigenlijk zou ik daar afgelopen weekend al geweest zijn (een go-spelend echtpaar: minimum leeftijd had dus wel 60 moeten zijn) ware het niet dat ze op maandag afbelden vanwege persoonlijk redenen. Of omdat ze me niet aardig vinden natuurlijk.
Oeh, en op de 27ste met de Shinkansen naar Toyota. Nu interesseert Toyota mij niet zo heel erg, maar een betaald reisje met de Shinkansen des te meer :)
Met de belofte dat ik ga proberen vaker wat te schrijven (verwacht er maar niet te veel van) en in de hoop dat iedereen dit in goede gezondheid mag lezen ga ik nu maar eens proberen wat vroeger te slapen. Morgen immers weer naar school. Ah, en voor allen die tentamenweek hebben: ganbatte kudasai!
14 November 2006
Karaoke, vis en veertjes
"I could waste the day with you" - Heather NovaWaar ik me mee bezig heb gehouden:
- Karaoke van 23:00 tot 5:00
- Vismarkt bezoeken om 6:30 met elk mogelijk denkbare soort vis en een groot gebrek aan ARBO wetgeving en hygiene. Maar de verse sashimi van een fikse Japanse tonijn smaakt er niet minder om.
- Company visit met leuke opstellingen, niet echt een idee van wat ik ga doen en cleanroom schoenen die 3 maten te klein zijn.
- Een bezoek aan een veertjesfabriek. Ze maken 100.000.000 (1 oku) veertjes per maand. Dat zijn dus 10 veertjes per japanner per jaar. Niet in de fabriek die wij bezochten, maar ze hadden er wel wat leuke veertjes maak machines staan. Vraag me niet waarom we naar een veertjesfabriek gingen, maar het was ergens wel leuk.
- Verjaardagskaartjes ontvangen. Iets te vroeg, maar dank jullie wel!
20 November 2006
Winter on the doorstep
If this is communicationI disconnect
I’ve seen you, I know you
But I don’t know
How to connect, so I disconnect
Communication - The Cardigans
Eindelijk weer wat foto's online gezet en ik heb deze keer zelfs m'n best gedaan om nog meer te knippen in het aanbod. Het zijn er nog steeds 60 voor een periode van twee weken, maar het zijn er echt een stuk minder dan eerst...
Afgelopen weekend was ik blijkbaar jarig. Gelukkig waren er allerhande lieve Nederlanders die me er nog even aan wisten te herinneren. Dank jullie wel voor de kaartjes, het overlevingspakket en mede namens m'n docenten en medestudenten hartelijk dank aan Sinterklaas voor de pepernoten en kruidnoten...
Niet veel speciaals gedaan, uit eten geweest met wat mensen die in de dorm waren en daarna nog een paar drankjes gepakt. Ah, en appeltaart met kaarsjes gekregen (evenals een pot augurken, maar dat is een iets gecompliceerder verhaal).
Wou jullie ook deze foto's niet onthouden, mocht het nog steeds teveel werk zijn om de waslading foto's door te bladeren.
Twee weken terug dus karaoke gedaan voor een nachtje. Aan het eind was niet iedereen meer even wakker of even helder. Voor sommigen begon de avond natuurlijk al niet al te helder, er moest eerst wat moed ingedronken worden.
Thomas was niet zo wakker meer, Sarah niet zo helder meer...
En dan nog eentje van Tanzawa omdat ik het gewoon een mooi foto vind.
25 November 2006
No similes
Thomas Dillon - Japan Times - Nov. 25:"What's it like over there?" -- With "over there" being "Japan" and "it" being life.
The words always make me pause. Because . . . well, what is it like? The question is simple. The answer is not.
Full article: A land without similes
Helaas dit weekend geen homestay, maar ziek in bed. Hopelijk maandagochtend fit genoeg om om 6 uur in de bus te zitten en om 9 uur in de Shinkansen naar Toyota. Vanmorgen even gebeld met de homestay family, ze willen me graag een ander weekend ontmoeten en hebben blijkbaar recentelijk een vakantie in Nederland gehad. Altijd leuk.
09 Januari 2007
Akemashite omedetou gozaimasu!
Daar zit je dan op je eerste werkdag in je cubicle willekeurige wetenschappelijke artikelen te lezen om kwart over zeven 's avonds. Want iemand zei een keer dat het niet gepast is voor de baas naar huis te gaan. En er was als het goed is een of andere zin met de juiste Japanse beleefdheidsvormen waarmee je dat dan misschien nog zou kunnen proberen. Maar ja, als je maag knort en je eigenlijk al die vaste conversatievormen niet kent, dan begint Daan natuurlijk te twijfelen of ie nou wel of niet op kan staan en z'n spulletjes kan pakken of dat hij dan toch nog maar een uurtje zal blijven zitten in de hoop dat z'n baas langsloopt en zegt: "Wat doe jij hier nu nog? Ga toch naar huis!"Maar goed, de eerste werkdag zit er op, nog acht maanden te gaan. Ergens een keer zal ik er wel in groeien. Blijkbaar had ik alweer anderhalve maand niet van me laten horen. En dat nadat ik vorige keer plechtig beloofd had om toch echt wat vaker te schrijven.
Nu dan een kleine update van m'n vakantie en wat daaraan vooraf ging e.d. Foto's volgen later een keer, het is immers ondertussen alweer 10 uur 's avonds en ik wil morgenochtend wel op tijd op m'n werk verschijnen zodat ze nog enigzins de indruk hebben dat ik hard werk en niet zomaar na 9 uur op kantoor te zijn geweest er tussenuit knijp. Geen overtijd is gemiste overtijd!
Een en ander eindigde op deze site toen ik een kleine verkoudheid te pakken kreeg en een paar dagen uit de roulatie was. Prima, kon ik even uitrusten en bijkomen en die drie daagjes cursus kon ik ook wel even missen. Dus op donderdag weer lekker naar school en op vrijdag weer naar huis met 39.5 graden koorts en nu een degelijke griep. Komt een man bij de dokter, krijgt ie hele vieze paracetamol mee naar huis. Kunnen ze ook best gewoon als pilletje voorschrijven, maar nee. In Japan moet dat als onoplosbaar poeder wat zo'n lekkere nasmaak in je mond achter laat voor de volgende paar uur totdat je het weer mag proberen zonder al je smaakpapillen compleet in shock te doen belanden. Maar goed, een week later en een paar kilo's lichter was ik weer de oude en kon ik verder met de final presentation. De grote Japans test had ik ondertussen gemist. Dat leek me geen goed idee met die 39.5 graden koorts een dagje treinen en testjes maken. Helaas komt die mogelijkheid maar 1 keer per jaar en moet ik dus een jaar wachten om deze zogenaamde JLPT te kunnen doen. Het is de Japanse equivalent van de TOEIC/TOEFL voor wie dat wat zegt, maar dan op 4 niveau's zodat het ook daadwerkelijk moeilijk kan zijn. (Wat het voor mij als het goed is niet geweest was aangezien ik consequent 70-80 procent haalde op mijn niveau. Jammer dat het volgende niveau degelijk veel moeilijker is en een jaartje of 2 extra studie vereist. En dan is er natuurlijk nog het hoogste niveau waarvoor je volgens mij volbloed Japanner moet zijn wil je dat halen)
De grote klapper van de hele cursus was natuurlijk niet die test, maar de Final Presentation een week of twee later. 20 minuten met z'n vieren babbelen over een willekeurig onderwerp, in het Japans. Oh, en mijn supervisor kwam kijken. Dus ik was enigzins ongerust, niet in de laatste plaats omdat een van mijn groepsgenoten het graag wou hebben over de relatie tussen de lengte van de minirokjes van de vrouwelijke treinreizigers en de kans om lastig te worden door de zogenaamde 'chikan'. De chikan zijn die heren die wel voordelen zien in overvolle treinen waar iedereen dicht op elkaar staat gepakt en je je als vrouw dus waarschijnlijk niet geheel comfortable voelt. (alsof ik me wel fijn voel als ik fijn wordt gedrukt temidden 250 Japanners in een treincoupe) Maar voor de vrouwen hebben ze dus tegenwoordig speciale coupes.
Ons onderwerp was dus het gedrag van Japanners in de trein en de grafieken met minirokjes was daar maar een onderdeeltje van. Mijn grote Franse vriend had echter al mijn interessante onderwerpen geclaimd en ik heb mij uiteindelijk maar op de statistieken gestort. Eigenlijk geen probleem.
Het schijnt dat hij niet zo vreemd is omdat hij Frans is maar gewoon omdat hij raar is. Ik ben niet geheel overtuigd.
Even wat interessante cijfers:
In tegenstelling tot wat men (hier) meestal denkt zijn Japanners niet echt zo onspraakzaam. Gemiddeld praat 20% in de trein, nog meer dan dat er gebruik wordt gemaakt van de mobiele telefoon. (Maar niet om mee te praten natuurlijk, de enkele Japanner die je aan de telefoon ziet hangen in de trein wordt direct door de rest van de natie uitgestoten en verbannen)
Slechts 0.5% van de reizigers staat wat te smoezelen met een vriend/vriendin
60% van de mensen doet niets. Ofwel ze slapen (30%), ofwel ze staren uit het raam en denken waarschijnlijk aan compleet weinig (30%).
Had ik al gezegd dat als ze hier praten over hoe vol een trein zit dat het dan heel gewoon is om te zeggen dat in de spits de trein 160%-180% vol zit? Dat hele idee van 100% en dat dat dus het maximum is hebben ze misschien niet helemaal begrepen.
Maar het went.
De presentaties waren uiteindelijk wel vermakelijk. Afgezien van de studenten die niet begrepen dat het misschien ietswat ongepast is om tijdens andere mensen hun presentaties heen en weer te banjeren naar het toilet of de koffieautomaat. En het feit dat je eigenlijk niet weet wat er gezegd wordt omdat iedereen z'n best doet om wat moeilijke woorden over zijn/haar onderwerpje te zoeken. De onderwerpen liepen uiteen van Godzilla tot architectuur en van het metrostelsel tot de ietswat vreemde mode die je in sommige delen van Tokyo kan ontdekken. (Het grote verschil tussen de metro in Tokyo en Parijs? Ze rijden aan de andere kant van het spoor)
Een en ander werd afgesloten met een buffet met theater (verzorgd door ons). Helaas hadden ze niet rekening gehouden met 40 Europeanen en van een avondmaaltijd was dus niet echt sprake. De optredens waren dan wel weer aardig. Stille Nacht in 15 talen, een klassiek Japans toneelstuk maar dan in Kerstuitvoering (met Csaba als kerstboom, de redding van ons hele optreden) en zingende Italianen. En cadeautjes natuurlijk.
Kerst doorgebracht in de trein. De manager van het programma had ons allen uitgenodigd in haar andere huis buiten Tokyo (niemand met een apartement heeft nog een huis ergens in een andere wijk in Tokyo, maar zij en haar man dus blijkbaar wel) dus daar zaten we met 20 Vulcanus mensen, Sato-san en haar man en "The Swedish Guy" en "the Spanish guy". The Spanish guy heet volgens mij Pablo. Maar goed, niet iedereen was op tijd en Sabine en ik kwamen om 10 voor 12 eindelijk aan. We waren toch wel om 19 uur van huis vertrokken (wat natuurlijk ook te laat was, maar de treinen zaten ook gewoon niet mee). Wel nog een leuke kerstavond gehad, maar de kerstdiners op eerste en tweede kerstdag (wat het dan voor mij weer een echte kerst maakt) zaten er niet in. En als alle Japanners op eerste kerstdag gewoon weer naar hun werk gaan (ze doen met kerst ook niet echt meer dan aardbeientaart eten. Serieus.) dan heb je de kerstsfeer ook niet helemaal te pakken.
En dan, eindelijk op vakantie. Met de boot naar het Noorden richting de sneeuw omdat er geskied moet worden en daarna met de trein terug met onderweg wat tussenstops in al dan niet toeristische plaatsen. Even 10 dagen er met z'n tweeen tussenuit.
Helaas onderweg met de boot dikke storm en geen mogelijkheid om dat buiten te bekijken. En om de een of andere onverklaarbare reden was de blindering in de uitzichtlounge in de punt gesloten dus was er ook niet echt iets aan golfjes te bekijken.
Eerst een dagje in Sapporo in het toerismekantoor doorgebracht op zoek naar een leuke plek voor de volgende paar dagen.
De tweede dag voor het eerst bewust op de ski's (die keer toen ik 3 was tel ik even niet mee). En skien is eigenlijk best leuk. Dus nog maar een keertje doen drie dagen later.
Maar eerst met de trein naar Naka-Furano, een gehucht met een gezellige jeugdherberg en verder geen buitenlander in een straal van 100 kilometer te bekennen. Een dag met sneeuwschoenen over 1.5 meter (schijnbaar uitermate goede) poedersneeuw door de bergen gelopen. In de zomer lukt dat niet want dat loop je door de bamboe in plaats van dwars er overheen zoals wij deden. Her en der was nog een plukje bamboe te bekennen, maar de rest was verstopt onder een dikke laag sneeuw. Helaas deden de sledes het niet zo goed in zo'n dikke zachte laag verse sneeuw. Dat was dus meer onderzeeertje spelen dan dat je hard de berg afging.
Dan dus een tweede keer skien (deze keer met nog meer video's van een vallende en buitelende Daan die voordat hij de beelden zag nog de illusie had dat het een beetje hard ging) en daarna een lange dag in de trein weg van het noordelijke eiland Hokkaido en hops naar Morioka. Hier helaas niet genoten van de lokale specialiteiten (zoals het oneindige soba eten waarbij ze pas stoppen met serveren als je sneller je dekseltje op je kommetje krijgt dan dat de serveerster er een nieuwe schep noodles in weet te krijgen. Wel van de rust genoten en weer geen buitenlanders gezien, afgezien van een verdwaalde amerikaan met een fotocamera. Volgens mij daarna nog 2 Amerikaanse dames gezien maar verder niets dat niet uit Japan of anders ergens anders uit het Oosten kwam. Nog een dagje in een oud Samurai stadje en langs een van Japans 3 mooiste aangezichten terug naar huis. Helaas hadden we geen zeiljacht tot onze beschikking om tussen de vele eilanden van Matsushima door te varen, maar ook zo was het een zeer mooi aangezicht. Zie de foto's binnenkort(?)...
Nu dus weer terug en aan het werk. Ik kan me volstrekt niets meer herinneren van al die Natuurkunde. Het is ondertussen ook eigenlijk alweer een jaar geleden dat ik daar voor het laatst over nadacht, dus misschien komt het nog een keer terug. Ik ga iets doen met het in elkaar zetten van een Scanning Near Field Optical Microscope in combinatie met een STM opstelling of zoiets. Niet dat ik weet hoe je een SNOM in elkaar zet, maar goed. Morgen uitleg van de volstrekt niet engels sprekende student over z'n Raman opstelling zodat ik surface plasmons kan gaan bekijken. Of eigenlijk de organic molecules die ze op de goud deeltjes hebben geplakt, maar goed, er komen ergens surface plasmons om de hoek en dat betekent dat ik in ieder geval een paar woorden herken van m'n surface plasmon projectje van 3 weken 2.5 jaar geleden :S
Nou, ik kan even niet meer bedenken en ik heb geen zin om meer te typen. Er is nog wel wat te vertellen denk ik, maar dat komt dan wel weer een keer. En ergens moet ik toch een keer nog eens vertellen over hoe raar het hier soms is en dat ze af en toe toch wel anders denken dan wij. Dank voor de kerstkaarten, de update van de (familie)roddels en natuurlijk de BM!
01 Februari 2007
Topweek
Maar goed, dan zit ik hier misschien met een half nutteloze laptop, gelukkig hebben we het werk dan nog. Ondertussen heb ik 100 grafiekjes weten te verzamelen, nu rest me alleen nog de taak om daar enige vorm van informatie in te vinden. En dat wil niet helemaal lukken. Dus volgende week woensdag nog maar wat meer grafiekjes gaan meten en tot die tijd me zien te vermaken (met niets doen?).Gisteren dus een nieuwe monitor gekregen, dat is dan wel weer leuk. Toch geen slechte upgrade van 14 naar 20.1 inch. Vandaag m'n tweede pakketjes gekregen: een nieuwe post-doc. Als het goed is ga ik met hem wat samenwerken, maar volgens mij is ook niet nog uitgedacht hoe dat vorm gaat krijgen. Zoals ik misschien al eerder had gemeld bleef mijn contact met de collega's beperkt tot een half uurtje lunchen met m'n Omi-san en Maeda-san. Is leuk, kan je nog even een half uurtje Japans proberen te praten, komt dat er ook nog eens van. Maar verder praat niemand met elkaar op kantoor kreeg ik zo het idee. Tot de nieuwe postdoc kwam dus. Want toen konden ze opeens wel even kennis komen maken (met de postdoc), een praatje maken over hun research (met de postdoc) en zo verder. Dus blijkbaar ben ik niet zo interessant als dom studentje.
Goed, tot zover dat. Laat ik proberen om aan positieve dingen te denken. De foto's van november, december en januari heb ik maar eens online gezet. Mochten mensen geinteresseerd zijn. Komende zaterdag heb ik m'n tweede thee-ceremonie les, maar ik heb het twee weken geleden geleerde zakdoek-vouwen nog niet geoefend. We hebben nu elke maand een keer met z'n vieren (Pzremek, Sabine, Maxime en ik) thee-ceremonie les met Sato-san en haar man (Sato-san is de manager van het programma, ook wel o-kaa-san genoemd: "moeder"). En na de les van een uur of twee ontkomen we niet aan de lunch met flessen wijn van de grote wijnliefhebber Sato-san (de man van Sato-san dus). Dus zo kom je de zaterdag dan weer door. Misschien een ander keertje wat uitgebreidere info over de thee-ceremonie.
Volgende week drie dagen weekend, de tickets voor Kyoto zijn geboekt dus dat wordt drie dagen foto's schieten, misschien van de sneeuw genieten en hopelijk Emanuele en Nino nog even zien (die zijn daar nu met hun stage bezig). Goed dat ik er aan denk, we moeten nog een hotel regelen...
Een echt interessant verhaal is het niet geworden, maar ik heb tenminste weer even wat getypt. Nu is het, net na twaalven, hoog tijd om naar bed te gaan (en m'n pc doet het niet, dus ik kan me daar toch niet mee vermaken).
Oh, zou het bijna vergeten: vorige week nog gegeten bij m'n homestay family (waar ik een weekendje gelogeerd heb in December, heb ik daarover verteld?). Net als vorige keer weer voor de tv gedumpt en na het eten om half negen alweer de deur uitgwerkt, maar goed. Wel gezellig, je gebruikt je beperkte Japans kennis nog eens en - ook al was het deze keer volgens Koreaans recept - het is ook wel eens fijn om home-made Japans te eten. Nabe-mono, oftewel 'eenpansmaaltijd', maar dan op z'n Japans: een grote pan soep met noodles, vlees, vis, groente e.d. wat je (via je eigen kommetje) met veel genoegen naar binnen werkt.
22 Maart 2007
Een verhaaltje over ongeveer twee maanden
Hemeltje lief, het is alweer anderhalve maand en een beetje geleden dat ik voor het laatst wat geschreven heb. Zo lang geleden dat mensen alweer gestopt zijn met klagen dat er nooit nieuws uit Japan komt. Dus misschien wordt dit een enigzins lang verhaal.
Even voor mezelf een korte inhoudsopgave:
Yokohama
Kyoto
Tea Ceremony
Odawara
Enoshima
Christmas tree
Sinds mijn laatste berichtje volgde eerst de tweede les in de 'Weg van de thee' of wat dan ook een juiste Nederlandse vertaling zou zijn (mijn Nederlands gaat er niet op vooruit met mijn onregelmatige schriftelijke communicatie). Deze keer zaten we vier uur op onze knieen in de kou terwijl Maxime en Przemek beide een keer de thee bereidden en serveerden.
Het bereiden en drinken van de thee is een uitgebreid ritueel waarbij de principes van 'wabi' en 'sabi' zeer belangrijk zijn: simpelheid en schoonheid. Een exacte vertaling is er niet (Wikipedia) en ik denk dat het daadwerkelijk begrijpen van de gedachte achter wabi-sabi een van de vereisten is voor het bereiken van 'Thee meester' status. Dat is dus nog enige tijd (en ik geloof een kilo of 5 aan theepoeder) van ons verwijderd. Maar ondertussen leren we een beetje de manier van het lopen door het theehuis, het opkloppen van de thee, het vouwen van de verschillende doekjes en in het algemeen proberen we ons van de spreekwoordelijke porseleinofiele olifant tot elegante gast te transformeren.
Komend weekend nog een keertje.
Alles gaat lekker door elkaar (onder andere omdat dit alles niet aan een stuk door geschreven wordt) dus we gaan meteen door met het afgelopen weekend: een tripje naar Odawara omdat er als het goed is boogschieten te paard te zien zou zijn.
Odawara is een klein uurtje met de trein van mijn station (Hon-Atsugi) met de Odakyu lijn. Niet richting Tokyo, maar de andere kant richting Mt. Fuji. Onderweg dus kunnen genieten van het uitzicht op Japans hoogste berg in winterwit.
Over de trein trouwens: sinds afgelopen weekend is aan een van mijn ergenissen een einde gekomen: JR, de metro en een hoop trein- (en zelfs bus-) lijnen gebruiken nu allemaal hetzelfde betaalsysteem. JR (Japan Rail) had sinds 2001 de Suica waarmee je (via RFID) - zonder je pasje uit je portemonnee te halen - door de betaalpoortjes komt. De winkels op de JR stations kregen vervolgens ook de mogelijkheid om met je Suica te betalen, evenals de ontelbare koffie/thee/gifgroengele-drankjes automaten. Echter, voor al het andere spoorwegverkeer in en rond Tokyo had je een ander systeem: Passnet (pasunetto). Zondag zag echter de introductie van PASMO waarmee niet alleen Suica en Passnet gecombineerd werden, maar ook diverse andere spoorlijnen en zelfs enkele buslijnen (helaas niet die van mij). Naar Odawara zondag dus voor het eerst met de Suica Odakyu-sen in.
Nou ja, ik vermaak me ermee.
Odawara dus. Bij het kasteel (ziet er verder mooi uit van buiten) zou het boogschieten gebeuren. We waren wat later, maar er was nog genoeg te zien. Zoals ook de olifant in de 'dierentuin'. Een Aziatische olifant in zijn of haar eentje voor een klein troosteloos hokje. Dan heb ik het met de toeristische attracties wel weer gehad.
Toch maar even bij het boogschieten wezen kijken. Het woei hard, dus misschien dat dat de reden was, maar ze konden de verschillende doelen niet echt raken. Het ziet er sierlijk uit, maar elke zichzelf respecterende samurai maakt zich volgens mij om de huidige generatie Japanse boogschutters geen zorgen meer.
Interessantere dingen: Mijn tripje naar Kyoto met Sabine. Dat was alweer onmogelijk lang geleden, maar als ik nooit wat schrijf krijg je dat.
Omdat er weer eens een vrije dag was (zou niet weten welke, gisteren hadden we een vrije dag vanwege de vernal equinox) konden we drie dagen richting Kyoto. We hadden de hoop dat er sneeuw zou zijn, maar helaas. Naast de herfst kleuren en de kersenbloesems (Sakura, volgens de bloeivoorspellingen vanaf komend weekend te zien) zouden met sneeuw de diverse tempels nog mooier moeten zijn. Maar goed.
Kyoto is vergeven van toeristen en dat weekend dus nog twee meer. Het is ook vergeven van de tempels. Niet dat het echt een klassieke stad is, het is net zo modern als de rest van Japan zou ik zo zeggen, maar er staan gewoon onmogelijk veel tempels. Na twee dagen een beetje rondgekeken te hebben bij de standaard toeristische attracties (foto's elder op de site, geen geisha's gezien) was het op de derde dag tijd om de mensen een beetje te proberen ontlopen. Dus de trein genomen naar Arashiyama, een buitenwijk van Kyoto met nog meer temples maar waar de toeristen aantallen snel dalen tot een niveau zoals je ze in elk andere toeristische attractie in Japan kan vinden en dus een factor 10 lager dan in de rest van Kyoto.
Mijn richingsgevoel is echter niet altijd even goed dus op gegeven moment vonden wij onszelf aan het eind van Kyoto bij een klein bordje met een pijltje en blijkbaar een onleesbare plaats op 2.7 kilometer afstand. We hadden nog de hele dag en geen trek in meer tempels, dus de pas erin gezet en de berg op en over. Dit was de eerste plek in Japan waar afval te zien was. En niet zo'n klein beetje ook: de hele berm was tot bovenaan bezaaid met afval. Misschien dat heel Japan hier zijn afval kwijt raakt. Maar goed, het uitzicht was (als je iets verder dan de berm keek) echter geweldig. Twintig minuten wandelen bracht ons midden in de bergen met beneden ons een riviertje en een volgend bordje met een pijltje en de belofte dat er een treinstation zou zijn. Terugkeren zou beteken dat we dezelfde route nog een keer hadden moeten doen, dus maar doorgelopen naar het eerste station (er zouden er twee moeten zijn).
Loop je daar dus in de bergen, geen mens in de buurt en aan de overkant van de rivier inderdaad een klein stationnetje. Een lange smalle brug verbond onze kant met de overkant en er zaten vijf Japanners (aan onze kant) om een vuurtje in een olievat ergens op te wachten. Niet op de trein, want het toeristenstoomtreintje waar dit station voor was reed vandaag niet. Dus we werden doorverwezen naar het volgende station.
Hozukyou is waarschijnlijk met een ruime voorsprong het beste station in Japan en in ieder geval de beste plek in Japan waar ik tot nu toe naar toe ben geweest. In the middle of nowhere - geen hond in de buurt en er is niets te doen - kom je de boch om en zie je beneden je een spoorlijn uit de berg komen, over een brug gaan en aan de andere kant de volgende tunnel weer in. Op de brug is een station aangelegd. Terwijl we richting station lopen horen we het welbekende deuntje: 'ding dong Onze excuses voor het lange wachten. Over enkele ogenblikken komt binnen op spoor 1 de stoptrein in de richting Sagano'. Onwerkelijk.
We lopen verder richting station met als hoogtepunt een telefooncel. De poortjes zijn natuurlijk uitgerust met RFID scanner dus met je Suica kom je zonder problemen het spoor op en binnen vijf minuten kwam onze trein uit Sagano terug naar Kyoto. Zowaar stapten er nog wat mensen op, maar waar die vandaan kwamen?
Volgende puntje: Yokohama.
De op een na grootste stad in Japan en als onderdeel van de 'Greater Metropolitan Area' samen met Tokyo en de andere buitensteden deel van de grootste stad ter wereld met 35 miljoen inwoners (Ok, het hangt een beetje van je definites af, maar ik vind het beter klinken als ik zeg dat ik in de grootste stad ter wereld woon). In Yokohama bevind zich ook het hoogste gebouw in Japan. Dit is de Landmark Tower dit met 296m op een gedeelde 36ste plaats uitkomt. Een 36ste plaats als je alleen de gebouwen telt. In een lijst van de hoogste structuren ter wereld worden de hoogste plaatsen opgeeist door diverse zendmasten. Echter, na een half jaar in Japan is 296m al niet zo hoog meer en wordt het misschien tijd om richting hogere wolkenkrabbers te gaan.
Echter, Yokohama was verder wel vermakelijk. De observatory bovenin de Landmark tower en het reuzenrad (105m) geven een leuk uitzicht over het havengebied en de stad. Het moderne Minato 21 district is echter nog in ontwikkeling en de rest van de stad is niet echt modern. Wel is er een groot Chinatown te vinden met (nog steeds) activiteiten naar aanleiding van het Chinees oud en nieuw.
Nog twee kleine dingetjes dan: Een foto van Csaba als kerstboom en wat andere verkleedde NTT people tijdens onze Christmas Noh performance. De foto is van Dries en is volgens mij de enige blijvende herinnering aan dit memorabele optreden.
En ik was twee weken terug wel in Enoshima om wat rond te lopen en bootjes te kijken (en veel windsurfers en kitesurfers), maar helaas nog geen moed gehad om m'n telefoonnummer in de haven achter te laten in de hoop dat er nog eens bemanning nodig is voor wat dan ook. Maar het zeilen begin ik nu toch wel echt te missen. Er is zeker niet toevallig animo voor Breakfast on the Scillies in September?
Nu moet ik niet vergeten om snel eens wat interessants te schrijven over de cultuur, in plaats van al mijn niet zo interessante uitstapjes naar weet ik het waar. Komend weekend weer een theeles van Sato-san en vanaf dit weekend kan ook het Kersenbloesemkijken beginnen. De plannen voor Golden week (weekje vrij, nou ja, als ik wat vrije dagen neem is het een week) moeten ook eens gemaakt worden (een reisje naar het zuiden zit ik aan te denken en dan langzaam terug via wat leuke plaatsjes) en ondertussen wordt er nog gewerkt. M'n supervisor verwacht niets van me, maar hoopt dat ik wat leer en een leuke tijd heb. Dus ik moet zelf proberen om een beetje interessante opdracht in elkaar te zetten, maar dat vind ik nog wat moeilijk gezien mijn gebrek aan praktische kennis. Wat dan verder nog? M'n toekomstplannen natuurlijk: wat ga ik doen als ik terug kom? Misschien in Barcelona afstuderen als ze me daar willen hebben? Of toch maar in Nederland waar de zeilboten dichterbij zijn en ik misschien nog een of twee vakjes kan doen? Ah, en ik moet nog eens een filmpje weten te maken van de treinmachinisten hier (eigenlijk ook van de buschauffeur, maar dat is wat minder onopvallend te doen) voor een demonstratie van pure Japanse degelijkheid.
Mijn excuses voor het uitblijven van regelmatig contact, verhaaltjes en verjaardagskaarten. Ik hoop dat iedereen het goed maakt en voor diegenen die me af en toe eens een berichtje sturen: hartelijk dank, het is fijn af en toe eens te horen dat er ook nog een gewone wereld is. Maar ik vermaak me hier verder prima hoor!
09 April 2007
April
Jeetje, wat ik ben snel!M'n site heeft een paar kleine wijzigingen ondergaan, waar het niet beter door geworden is, maar schijnbaar zijn frames totaal niet Web 2.0 en helemaal 1990's. Dus zijn we overgestapt op CSS, maar helaas levert dat overal problemen. Als je dit leest zijn de kopjes dus grijs ipv m'n favoriete oranje. En de frontpage doet niet meer netjes de plaatjes aan de goede kant, dus heb ik die ook moeten verplaatsen. Zo kom ik dus voor de vierde keer tot de conclusie dat er totaal niets mis is met frames. Integendeel, ze zijn uitermate praktisch. Wat mij betreft gaan we weer terug naar Web 0.5
Ondertussen ben ik ook helemaal LinkedIn. Oscar is bezig met een nieuwe Vulcanus Alumni webpage (die dus weer wel Web 2.0 proof is want Oscar is tenslotte helemaal 2.0) en als het goed is worden onze LinkedIn profiles daar in geintergreerd. Dus moet de hele Vulcanus gang aan de LinkedIn profiles. Ah, LinkedIn is dus de Hyves/Myspace voor mensen met of op zoek naar een carriere. Schijnbaar ben ik dat ook en dat zet mij dan weer aan het denken over wat ik na mijn afstuderen ga doen, want misschien voldoet het Natuurkundige onderzoek van tegenwoordig niet meer aan mijn romantische beeld dat ik had toen ik bijkans 6 jaar geleden besloot naar Twente te gaan. Op m'n werk hou ik me bezig met wat nutteloze zaken, maar mijn supervisor ziet op het moment mogelijkheden: er moet een publicatie komen. En als mijn resultaten niet helemaal publiceerbaar zijn, dan verzinnen we gewoon een goed verhaal.
Groot denken dacht ik altijd, maar ik kan het nu even niet. Je verhaal moet goed zijn als je de protestkamer in gaat, maar ik kan even geen verhalen meer bedenken.
'We have to find the originality of your work' zegt mijn supervisor dus nu driemaal daags. Nee, dat is volgens mij de verkeerde kant op geredeneerd. Maar ja, je jaarlijkse bonus en je onderzoeksgelden worden bepaald door hoeveel je publiceert en met welke impact factor. Dus er moet een goed verhaal komen over hoe ik een paar curves weet te fitten (of niet, tot nu toe 50%, 1 out of 2).
Niet dat iemand dat uberhaupt nog leest, die publicaties. Maar je moet publiceren, dus je schrijft maar wat op zonder er over na te denken. En als dat teveel moeite is, dan kopieer je gewoon wat iemand anders deed. Zo schreven Link en El-Sayed in 1999 dat ze wat hadden berekend met Mie-Gans theorie. Dat is leuk, want dan kan je zien hoeveel licht je nanocylinders absorberen. Dus je rekent wat, je maakt wat grafiekjes, trekt er een rechte lijn doorheen en je hebt een publicatie. En dan moet je natuurlijk citaties gaan scoren. Hier is Brinks ook groot fan van geloof ik tegenwoordig: als je veel geciteerd wordt stijgt je Hirsch-index en dan heb je je wetenschappelijke gaafheid volledig gequantificeerd. Elk jaar hoeft de Nobelprijs committee enkel nog te kijken wie er de hoogste Hirsch-index heeft en klaar ben je.
Ah, maar mijn verhaal dus. Link en El-Sayed schreven in 1999 over nanorods, absorptie en Gans die in 1912 zijn theorie in het Duits op papier zette (jaja Sabine, ik kan Duitse artikeltjes lezen, net zoals dat jij dit weet te lezen. Maar Duits praten met je vader ging me toch echt niet goed af). Toen was het 2007 en probeerde ik na te doen wat zijn in 1999 deden. Kostte me dus twee weken om er achter te komen dat het misschien niet bij mij fout ging maar bij hun. En warempel, ik had onvoldoende door de citaties gespeurd. Want in 2005 wisten de heren te melden dat hun resultaten misschien niet helemaal correct waren. 1/2*e en 1/(2*e) zijn niet helemaal dezelfde dingen dus zo sluipen er 'ongemerkt' wat fouten in je berekeningen. Inderdaad ongemerkt, ook bij de 10 mensen die zonder problemen de berekeningen na wisten te doen en te confirmeren dat het allemaal klopte. Lekker is dat.
Ik ben niet zo'n grote fan van het onderzoek bij El-Sayed's groep. Vond vorige week nog een leuke fout namelijk. Eustis had nog wat meer gerekend aan de Mie-Gans theorie, maar ze vond het een goed idee om niet factor P, maar factor A te nemen. Ze had ergens een keer een artikeltje doorgebladerd en na wat gereken bleek dat dit beter aan haar verwachtingen voldeed. En ach, die factoren leken toch sterk op elkaar dus dan kan je net zo goed degene kiezen die jou het beste uitkomt. Maar dat vond m'n supervisor niet zo gaaf, want ik kon hem niet vertellen waarom ik voor factor P gekozen had. Tsja, goed punt. Dus ik besluit nog eens even door het artikel te bladeren, wat referenties door te kijken en misschien toch eens zelf proberen hoe groot het verschil tussen A en P nou daadwerkelijk is.
Hmm, wat hebben we hier? Een ln'tje met een breukje, een vermenigvuldigingetje en, ah, een keertje differentieren. Dat had ik al even niet meer gedaan, dus het was een leuke oefening voor de grijze cellen. Reken reken, reken reken. He, dat lijkt inderdaad best wel op wat Gans in 1912 bedacht had. Hmm, misschien even twee breuken samen voegen, één gedeeld door. En ja hoor, daar hebben we A=P. Maar wat had Eustis ook alweer geschreven? 'De twee factoren lijken sterk op elkaar, maar A geeft betere resultaten'. Ja, als je geen eens een normale afgeleide kan vinden zoals we dat (eerste fase, tweede fase kan dat natuurlijk niet meer) op de middelbare school al deden, maar dat dus numeriek gaat zitten oplossen (de beste wetenschap gebeurt met Excel) dan gaat het misschien wel mis ja. Appelflap.
Zo, weer even uitgeraasd. Uitgeraast. Ik verleer het Nederlands.
Afgelopen weekend was het lekker weer dus twee dagen op pad geweest. Zaterdagochtend was het weer tijd voor de thee-ceremonie les. Deze keer was het de beurt aan Sabine om thee te schenken en aangezien haar ouders nog in Japan waren (ja, ik heb ze ontmoet) zat ik drie uur met haar ouders thee te drinken (nou ja, te wachten voornamelijk op de thee. Die heb je immers in 3 of 4 slokken op. Bij de laatste slok wel goed slurpen!). En Maxime dacht dat het op zondag was dus er was gewoon helemaal niemand anders behalve het stelletje, haar ouders en Sato-san met haar man om les te geven. Hazukashii.
Ik beloof het nogmaals: later meer over de thee ceremonie.
Na het drinken van de thee (en het eten van lekkere sakura-zoetigheden natuurlijk) ging ik op zoek naar een theewarenwinkeltje in Omote-Sando, een van dé shopping places in Tokyo. Tussen de Louis Vuitton (volgens mijn collega tegenwoordig toch echt te duur met de huidge wisselkoersen dus z'n vrouw zit nu zonder nieuwe tas, daar wordt ze natuurlijk niet blij van) en andere dure aangelegendheden zat er inderdaad een klein Chinees theewinkeltje, maar helaas zonder Japanse ceremoniebenodigdheden. Een kleine tegenvaller dus, maar de wandeling naar Shinjuku was dan wel weer aangenaam.
Zondag met Tomoko-san (in Oktober ergens eens op een berg tegengekomen), Lothar, Ari, Kevin en Sabine naar Takao geweest. Veel sakura (kersenbloesem) gezien en nog wat op een berg rondgelopen. Het was wel zo'n beetje de laatste sakura hier rond Tokyo dit jaar, maar er waren nog genoeg mensen met de meest uitgebreide fotoapparatuur op pad om wat kiekjes te schieten. In mijn fotoalbum dus ook wat sakura foto's, ook de week ervoor in Shinjuku Gyoen waar het helemaal vol was met Hanami (bloemkijken) gangers. Het gaat vooral om de sake, en minder om de bloemen natuurlijk.
Euh ja, dat was dus m'n weekend daarvoor: Sakura (en mensen) kijken in Shinjuku Gyoen en rond Shimbashi. Niet zo heel spannend.
Op mijn werk is ook een nieuwe post-doc begonnen. Het is namelijk 1 April geweest en dat is het begin van het nieuwe studie en fiscale jaar in Japan. En het begin van het nieuwe studiejaar betekent dus ook het einde van de studie voor de mensen vijf jaar later. Je eindigt natuurlijk niet een maand later of eerder, maar netjes volgens schema. En 40 jaar later kan je dan ook op 1 April met pensioen. Bij NTT trouwens al als je 50 bent, maar aangezien je met je 50ste nog niet met pensioen kan moet je dus ander werk zoeken. Rare zaak.
Maar goed, afgelopen vrijdag was er dus een gecombineerde welkomst en vaarwel party met de afdeling. En blijkbaar was het ook nog mijn verlate welkomstparty (ik was ziek de vorige keer) wat mij dan weer 5000 yen scheelde. Blijkt dus dat ze wel kunnen praten, maar het tijdens werktijd gewoon niet zoveel doen.
Laat ik voor de verandering eens iets vertellen over Japan , of in ieder geval, hoe ik Japan zie. Nota Bene, dit heeft totaal geen relatie met mijn vorige verhaal en de coherentie in dit schrijven ontbreekt gelukkig volledig.
In Japan kom je elke maand iemand tegen die vervangen kan worden door een stuk metaal van 50 dollar of iets soortgelijks. Zo staan er in een metrostation in Tokyo elke dag tijdens de spits twee oude mannetjes bovenaan en onderaan een trap om de stroom mensen naar boven en beneden gescheiden te houden. In de rest van de wereld noemen we zulke mensen een hekje, maar in Japan wonen (dit worden er vanaf nu steeds minder, dit is zo'n beetje het hoogtepunt als het niet al geweest is) 120 miljoen mensen, en die moeten werk hebben. Dus als er wegwerkzaamheden zijn heb je 6 mensen die op de omliggende straathoeken staan om aan te geven dat er werkzaamheden zijn. En ze kunnen zich goed druk maken met hun fluoriscerend oranje stokjes om het verkeer in goede banen te leiden. Ze weten in ieder geval zelf hun werk belangrijk te maken.
Sinds kort maakt er ook een jongedame gebruik van de rolstoelvoorzieningen in de bus. En dat zorgt voor wat commotie. Er moet een loopplankje (rolplankje) voor de opening worden bevestigd, een stoeltje opgeklapt en wat sjorbanden vastgemaakt. Gelukkig zijn er in het buscenter 4 mensen om dat binnen 10 minuten te regelen. Ik vraag me af hoe de chauffeur dit op weet te lossen wanneer ze uit wil stappen.
Maar ach, aan de andere kant kan je als minder valide persoon in Japan wel overal zonder problemen komen. De felgele geprofileerde straattegels voor slechtzienden zijn overal te vinden en er is volgens mijn geen ondrempelloos gebouw meer te vinden hier. Het serviceniveau in deze kant van de aardbol spreekt me wel aan.
Even denken of ik zo op dit late tijdstip nog wat willekeurigs kan bedenken om over te praten.
Ik wil een zeilboot en een bonsaiboom en ik moet de was in de droger gaan stoppen. Het wordt dus tijd om het schrijven te staken. Er staan wat nieuwe foto's in de fotoafdeling. Mijn excuses voor het aantal plaatjes van wit/roze bomen, ik kon weer eens niet kiezen.
Als het bekijken van de foto's trouwens een probleem is, laat me dat dan alsjeblieft even weten. Ik kreeg vandaag commentaar dat het hele flashgebeuren te traag is. Misschien dat ik daar eens naar moet kijken om het u, oh lezer, wat makkelijker te maken.
En een nieuw gedicht op de frontpage, daar wordt het misschien ook tijd voor. Deze is alweer bijna van een jaar geleden.
O yasumi nasai!
P.S. Ik kon geen rss feed vinden voor alle Apple movie trailers voor m'n ipod, dus kwam ik tot het volgende: Trailers in iTunes. Update nog niet automatisch, maar dat komt hopelijk snel. Misschien bestaat het al of is het gewoon niet nuttig.
16 April 2007
Home away from home
Gisteren de hagelslag van Oma aangebroken. Ik heb nog 14 boterhammen met hagelslag/vruchtenhagel/vlokken te gaan dus ik dacht dat ik na een maand wachten (en zeven maanden smachten) er nu wel eens een keer aan kon beginnen. Helaas is het brood niet om over naar huis te schrijven en de enige beetje goede boter ook direct goed gezouten. Maar toch lijkt het een beetje op de hagelslag van thuis.
En zo wordt het dus misschien ook eens tijd om de voorraadkast te legen. Er ligt namelijk nog een half overlevingspakket van mijn verjaardag (voor de vergeetachtige lezer: half november dus) met onder andere een rookworst, taboulé, cassoulet en een chocoladeletter voor Sinterklaas. Maar het is Japan, dus Sinterklaas komt hier wat later, he.
Maar goed, ik ben dus zo zuinig op mijn kleine beetje Nederland (en Frankrijk) hier dat ik straks de rookworst weer in m'n handbagage mee naar huis kan nemen. Misschien is dat ook niet de bedoeling. Toch maar eens tijd vinden om wat blikvoer open te trekken. Wat dat betreft zijn mijn kookprestaties echt tot nul gedaald. Zo na een dagje werken heb ik er niet echt zin in om ofwel in de lokale buurtsuper iets eetbaars te vinden, dan wel een half uur in de bus naar de grote supermarkt in de stad te gaan om vervolgens in mijn een pits kookhoekje zonder aanrechtbladsnijruimte voor mezelf een potje te koken. Dus het is hoofdzakelijk buiten de deur eten, bij NTT met de andere Europeanen snel iets naar binnen te werken of lekker makkelijk iets in de magnetron te gooien met een saladetje erbij. Tsja, dan verlang je soms toch wel terug naar pastasalades, calzone, ratatouille met lamsbout of degelijk aardappelen-vlees-groente.
Afgelopen weekend de tickets voor 'Golden week' gekocht. Een weekje vakantie aan het begin van Mei waarin Sabine en ik met de Shinkansen (hogesnelheidstrein, maar niet zo snel als de TGV met een nieuwe wereldrecord laatst) naar Fukuoka gaan, daar een beetje de plekken zonder al te veel Japanners op gaan zoeken en dan via Hiroshima terug naar huis. Nu nog een hotel weten te vinden terwijl heel Japan ook op vakantie is.
18 April 2007
Tsjoek-tsjoek
Het is allemaal maar relatief. De Nederlandse treinreiziger moet soms wat ongemakken doorstaan. Wat was het? Twee, drie weken geen treinverkeer tussen Almelo en Hengelo? Maar goed, Nederland heeft blijkbaar (ik denk zo dat het iets is met aantal reizigers per kilometer spoor) een van de drukste en misschien meer complexe spoornetten ter wereld. Volgens ProRail topman Klerk is een versnelde update van het Nederlandse spoor en de bijbehorende computerapparatuur niet mogelijk is gezien het feit dat er per dag meer dan een miljoen mensen met de trein reizen. Daar heeft hij een goed punt.Maar toen ik dit las moest ik toch even terugdenken aan vier maanden geleden toen ik nog dagelijks met de trein naar school ging. Anderhalf uur van Hon-Atsugi naar Shin-Okubo. Eerst met schijnbaar de drukste trein van Japan naar Shinjuku in ongeveer een uur. (volgens een artikel in de Japan Times een paar maanden terug, zitten tijdens de spits de betere treindiensten hier in Japan op een bezetting van 160-180% van hun capaciteit) En dan met de Yamanote-sen (de rondrijdende trein in het centrum van Tokyo) in 5 minuutjes naar Shin-Okubo. Maar via Shinjuku dus. Daar komen elke dag naar schatting 1 tot 3 miljoen mensen per dag langs. Dat is dus 1 tot 3 keer het hele Nederlandse spoorwegverkeer in één station.
Ah, maar ik was dus wat weken terug weer eens in Tokyo en in de Yamanote-sen met stops zoals Shinjuku, Shin-Okubo (Japanse les), Takadanobaba (één keertje Go wezen spelen) Ikebukuro, Ueno, Akihabara (het mekka (mecha?) voor alles wat te maken heeft met elektronica, anime en al het andere voor de salariman of otaku), Tokyo, Shimbashi, Shibuya en nog wat andere stations. Zag ik dus tot mijn verbazing dat ze (naar mijn weten) nieuwe treinstellen hebben geintroduceerd. Een deel van de trein bestaat nu uit zogenaamde 'zes-deurs' wagons. Dan heb je dus 6 in plaats van 4 uitgangen aan elke kant van de trein (waarbij er per station maar aan een kant de deuren worden geopend natuurlijk). Ideaal, want dan kan je 50% sneller mensen in en uit de trein krijgen. Maar in ruil daarvoor hebben ze dus maar zo goed als alle zitplaatsen opgeoffert. maar de kans dat je kon zitten was toch zo klein, dat je net zo goed er van uit kon gaan dat je niet kon zitten. Praktisch gezien dus geen verschil. En de paar plaatsen die overblijven zijn gereserveerd voor alle ouderen, invaliden, zwangere vrouwen etc. etc. Daar is dus over nagedacht.
Ondertussen gaat de ontwikkeling bij Odakyu (mijn 'lokale' treinverbinding dus) ook gewoon door. In de trein hangen nu advertenties van het moederbedrijf met tips hoe je beter in de trein en op het perron kan wachten. Ga niet voor de trap staan, maar loop door naar het einde van de trein waar meer ruimte is. Maak ruimte voor mensen die uitstappen als je op het perron staat en maak ruimte voor die instappen als je in de trein staat. Als iedereen voor de deur stil blijft staan is de halve trein ongebruikt en sta je hutje mutje tegen elkaar aangedrukt.
En dan lees je dat er in Nederland weer eens conducteurs een pak slaag hebben gekregen omdat er een boete voor zwartrijden uitgeschreven werd. Dan zie ik toch verschillen die in het voordeel van Japan spreken.
Maar goed, dat was het weer over de trein e.d. Zoals gezegd over anderhalve week dus naar Fukuoka. Dat is zo'n 5.5-6 uur met de Shinkansen. Dat is meer zoals de Nederlandse trein met ieder een zitplaats en de nodige versnaperingen voor onderweg. Maar het blijft toch mooi om te zien hoe in Tokyo (de grootste metropool ter wereld met 35 miljoen inwoners in en rond de daadwerkelijke stad) het vervoer is geregeld. Veel groei zit er echter misschien niet meer in. Althans, in het hartje van Tokyo dan. Daar kunnen echt niet meer mensen elke dag in en uit met het openbaar vervoer. Maar goed, dat zei men misschien 20 jaar geleden ook al en de voorspellingen zijn toch dat het Japanse bevolkingsaantal zijn hoogtepunt bereikt heeft met een naderende sterke vergrijzing en een sterke daling in het aantal Japanners. Maar dat is weer heel andere problematiek.
Moge iedereen in Nederland het maar goed maken met jullie zomerse zeilweer. Ik modder hier nog lekker even aan met m'n nieuwe Tunneling Electrom Microscope foto's en wat simulaties die ik misschien niet helemaal goed uitvoer aangezien het me nu ongeveer een maand of twee zou kosten om alles door te rekenen... Daar moet dus nog even aan gewerkt worden.
05 Juni 2007
Van theekopje tot surfplank
En zo is het 5 Juni en ben ik over minder dan drie maanden alweer thuis. En ik heb blijkbaar nog niets verteld over m'n avonturen op een zeilboot en een surfplank of hoe ik een theekopje ben wezen kopen in Karatsu. De foto's van de vakantie staan gelukkig al wel weer een tijdje online, maar daar hebben jullie het mee moeten doen al deze tijd. Wat een lijden.Maar omdat ik even geen inspiratie heb voor een lang verhaal, zal het adaar misschien bij moeten blijven.
Even denken, wat heb ik ook alweer gedaan? Begin Mei was ik dus met Sabine een week naar Kyushu, het meest zuidelijke van de vier grote eilanden van Japan. Aldaar hebben we wat vulkanen beklommen, boeken gelezen en dus een theekopje gekocht. Laat ik daar eens binnenkort een foto van maken anders. Het is een heel mooi theekopje! En Karatsu is schijnbaar een van de bekendere plaatsen in Japan voor het aardewerk. Wat ik met m'n theekopje ga doen is me nog niet helemaal duidelijk, maar misschien dat ik 'm in ieder geval kan gebruiken in Augustus bij de laatste van de serie thee ceremonie lessen.
Ondertussen ben ik dus ook een keertje wezen zeilen. Ik heb er niet echt tijd voor en als ik dan tijd had had ik geen boot, maar Maxime was zo wijs om eens in de marina rond te gaan hangen tot een Japanner met een 43 voets toerbak hem uitnodigde voor de volgende Enoshima Boat Race. En ik mocht mee. Maar de rest van het verhaal leest men maar in de volgende BM.
Afgelopen weekend voor het eerst wezen surfen met Oscar en Sabine. Blijkbaar kan ik niet in een dagje leren windsurfen, maar als het even kan wel in afzienbare tijd. De theorie snap ik prima, maar de uitvoering laat het nog even afweten.
En zo leer je ook nog eens wat nieuws: onder surfboards kan je ook prima hydrofoils plaatsen. Ik weet niet helemaal hoe bekend onze instructeur was, maar hij draait volgens mij al enige jaren op internationaal niveau mee en experimenteert samen met een 78 jarige botenbouwer bij Yamaha (of een ander bedrijf met een Y) met hydrofoils onder z'n surfplank.
Ondertussen ben ik nog steeds bezig met m'n stage. Momenteel proberen we wat resultaten om te zetten in een publicatie, maar dat gaat met kleine stappen. En dat is dan nog allemaal voor de submission. Daarna komt het review proces op gang waar dan mogelijk een verhaaltje in een van de 13000 wetenschappelijke tijdschriften die tegenwoordig gepubliceerd worden. Maar voor hetzelfde geld komt het met een paar ferme rode strepen door mijn moeie grafiekjes. Maar het houd je bezig.
Ondertussen komt ook het moment naderbij dat ik weer naar huis moet. Maar ik heb nog geen huis om naar terug te gaan (afgezien van het ouderlijk huis natuurlijk). Dus daar moet ik ook eens achteraan binnenkort.
Goed, wat staat er binnenkort dan nog op het programma? Hopelijk twee thee ceremonie lessen deze maand, misschien de Enoshima Boat Race van Juni, een surflesje? En mogelijk zit er nog ergens een berg in het verschiet. Laten we daar dan ook nog een rustpauze in inpassen en dan heb je het opeens weer druk.
En misschien nog eens een verhaaltje hier op tijd?
18 Juni 2007
Fuji
Surfen met Mt. Fuji op de achtergrond is toch eigenlijk wel een klein beetje gaaf. Alleen vraag ik me af of het wel een goed idee is om over twee weken naar de top te lopen als er nog volop sneeuw ligt...18 Juni 2007
Fotos
Enkele fotos met een of twee woorden commentaar:
500 jaar oude bonzai boom in de Happoen tuin. Populaire plek voor huwelijksfotos, en een mooie gelegenheid om een kopje thee te drinken als de theeles niet door kan gaan.
Wist ik dus niet: je kan ook prima met hydrofoils onder je surfbord varen. In ieder geval, als je ooit de nummer 4 van de wereld was. Zo ver zijn we met de lessen nog niet. Vorige keer van de nummer 4 van Japan in windsurfen op golven gehad, maar tot nu toe zijn de golven mij nog altijd de baas.
De Krispy Kreme donut shop in Shinjuku. De wachttijd is 1.5 uur. Er staan zo'n 150 mensen voor de winkel te wachten en op de brug om de hoek staan er nog 150. Dag in, dag uit.
Voor een paar mooie verhalen over het wachten in Japan:
Link 1
"I always line up when I find a long queue," said Shizuka Watanabe, 40, who said that she often joins lines outside food shops in department stores. "I line up first and then ask the person in front of me what we are waiting for," she explained.
Link 2
Link 3
Mijn theekopje uit Karatsu :)
Fly AT Zero voor Shinjuku station. 9 Maanden terug samen met Csaba voor het eerst gezien en toen maar het album gekocht. Helaas niet zoveel nieuwe nummers gehoord, maar mogelijk komt er deze zomer nog een...
23 Augustus 2007
Beter laat dan nooit
Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.Ondertussen resteert mij nog minder dan een week in het schone Japan, dus het is tijd om me klaar te maken om te vertrekken. Maar naar goed gebruik wordt dat lekker uitgesteld tot het laatste ogenblik.
Ik heb net weer eens even wat foto's op het net gezet. Dat liet met de computerproblematiek van de afgelopen maanden even op zich wachten, maar nu dat de lieve Dell monteur langs is geweest kan ik ook in deze hitte weer lekker nerden. Foto's dus van de afgelopen paar maanden: Fuji, Kobe, Osaka, Himeji, Shikoku, Okayama, Kamikochi. Dat is het wel zo'n beetje geloof ik. De rest moet dan een andere keer nog maar even.
Even denken dan wat er voor spannends gebeurd is.
Een week of wat geleden kreeg ik de review van m'n artikeltje binnen. Een of andere wijze professor had er even naar gekeken en het met wat commentaar terug gestuurd. Na onze revisies ging het weer snel terug naar de redacteur van het tijdschrift die het na kort beraad tot publiceerbaar verklaarde. Nu is het dus wachten op de proefdruk, en als het goed is komt het dan zo rond 4 Oktober een keer op papier te staan (misschien niet in de lokale boekhandel verkrijgbaar).
Ondertussen dus ook naar de conferentie geweest in Kobe. Met aan het eind van mijn presentatie de heerlijke vraag "Euh, maar, wat is nou eigenlijk het onderwerp van je presentatie?" De 30 aanwezige Japanners hadden dus blijkbaar net zoveel van mijn (Engelse) presentatie begrepen als ik van hun Japanse. Wat wel fijn was was de gratis treinkaartjes richting Kobe/Himeji/Osaka aangezien NTT de reiskosten naar de conferentie vergoedde. Dat is dus even goedkoop op vakantie (afgezien van het feit dat er nog een tweede persoon mee moest wat dan weer niet goedkoop is), zeker omdat de aansluitende maandag een vrije dag was. Lekker buiten rondgebanjerd, soms een beetje regen omdat er een tyfoon aan kwam, maar helaas geen mooie storm meegemaakt, wat er aan tyfoon langs kwam kwam 's nachts.
De week ervoor met een internationaal gezelschap (Japanse, Oostenrijkse, Belg, Fin en een Nederlander) naar de top van Mt. Fuji gestrompeld. We begonnen voor de lol op 1000 meter met een stuk door het Aokigahara bos. Dit bos is blijkbaar berucht om het aantal zelfmoorden dat er jaarlijks gepleegd wordt (er worden er zo'n 75 gevonden, 75 gestopt, en een onbekend aantal ziet niemand meer (levend of dood) terug), maar daar kwamen we pas (op onprettige wijze) achter toen we al aan de wandeling begonnen waren.
Normale mensen beginnen op 2400 meter met klimmen (de top is op 3776), dus vanaf daar is het dan ook een stuk drukker. Gelukkig is er voor elke 100 meter die je stijgt weer een nieuwe hut, en het pad is ook zodanig goed aangelegd dat het geen probleem is dat de gemiddelde leeftijd van de bergbeklimmers ergens in de buurt van de 50 zal liggen. Het is toch vreemd om bij een hut weggestuurd te worden omdat er een groep aan komt van 100 man. En 's nachts is het dus in een lange trein naar boven, iedereen met een lampje en de groepsleider met extra sierverlichting. Vanaf de top ziet ook Mt. Fuji er dus uit als een kerstboom.
De zonsopgang is verder net als alle andere zonsopgangen...
En dan dus vorige week een weekje naar Shikoku. Net als de rest van Japan hadden we vakantie, dus de treinen zaten bomvol. Gelukkig hebben we het weer voor mekaar gekregen om toch de plekken op te zoeken waar weinig (of iig minder) toeristen waren. De kliffen van Ashizuri-misaki, uitkijkend over de eindeloze Stille Oceaan; raften in Koboke en Oboke; de draaikolken in de Naruto Strait (hier is er bij hoogwater een hoogteverschil van maximaal 1.5 meter voor en na de vernauwing met dus sterke stroming en 20 meter grote draaikolken, we waren er iets voor springtij dus het was goed te zien). Op het eind nog even snel naar de Japanse Alpen om die ook nog even te bekijken en bijna te beklimmen (we moesten de trein en bus weer terug hebben voor de thee ceremonie op zondag).
Nu morgen dus hopelijk m'n laatste werkdag, hoewel ik misschien maandag nog even terug moet om de laatste dingen af te ronden. De laatste paar dagen ben ik echter niet heel productief meer; het is tijd om naar huis te gaan!
Wees gegroet, en ik zie jullie allen snel weer (behalve gekke geneeskundestudenten dan die naar Australië zijn verhuisd, maar misschien leest hij dit überhaupt niet)
Ja, mata!
